นางด้วย” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ย
เขารู้สึกเป็นห่วงเซี่ยเฉียวอยู่ในใจเล็กน้อย
คนชุดดำพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก แต่พวกลัทธิแปลกประหลาดนี้สิทำตัวลึกลับ ถ้าหากพวกเขาแอบทำอะไรขึ้นมา เขาก็ช่วยนางไม่ได้
เซี่ยเฉียวมองฝูอันข่ายก่อนจะถามต่อ “ตอนที่เจ้าติดตามชายผู้นี้ยังได้เห็นอะไรอีกหรือไม่ แล้วพวกเขาทำเรื่องชั่วร้ายอะไรบ้าง”
พอเซี่ยเฉียวพูดจบ นางยังให้เซี่ยผิงกั่งคอยจดบันทึกด้วย
ฝูอันข่ายครุ่นคิดเล็กน้อย “เขาฆ่าคนมามาก ข้าเองก็ไม่รู้จักคนพวกนั้น รู้แต่ว่าพวกเขาเป็นคนในพื้นที่ที่หรงอ๋องครองศักดินาอยู่ บางบ้านเป็นคนยากจน บุตรสาวของพวกเขา…บุตรสาวของพวกเขายังเด็กและหน้าตางดงาม หากบังคับซื้อตัวไม่ได้ ครอบครัวพวกเขาก็จะต้องประสบภัย”
บุตรสาวของเขาก็อายุยังน้อย นางเพิ่งจะแค่สิบสองปีเท่านั้น
เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกกังวลใจแล้ว
ผู้หญิงที่ถูกฉุดคร่าไปคงจะมีจุดจบไม่ดีนัก ไม่เป็นทาสเป็นบ่าว ก็ต้องเป็นอนุเป็นนางบำเรอ หรือไม่ก็…
ตอนนี้นางสงสัยว่าอาการป่วยขององค์หญิงใหญ่จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับฮุ่ยไท่เฟย ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ข้างกายฮุ่ยไท่เฟยจะต้องมีนักพรตสายมารอยู่ด้วยเป็นแน่ และเวลาที่นักพรตสายมารพวกนี้ใช้อาคมชั่วร้ายก็มักจะต้องใช้เลือดของเด็กและผู้หญิงเป็นเครื่องสังเวย…
หากเป็นอย่างนั้น บุตรสาวของฝูอันข่ายก็น่าจะร้ายมากกว่าดี
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้ให้ความหวังกับเขามากนัก นางบอกเขาตามจริง
ฝูอันข่าย
