าก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก และปล่อยให้คนลากตัวออกไปอย่างยอมรับชะตากรรม
คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโชคดีเล็กน้อย โชคดีที่พวกเขาไม่โง่ แม้ว่าพวกเขาเห็นว่าเซี่ยผิงกั่งและปรมาจารย์โม่ดูเหมือนจะมีการทะเลาะวิวาทเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่กล้าผลีผลามว่ากล่าวปรมาจารย์โม่
ปรมาจารย์คนนี้เป็นที่เคารพนับถือของผู้สูงศักดิ์หลายคน นางเองก็เคยแทรกมือเข้ามาช่วยในบางคดีก่อนหน้านี้ ต่อให้พวกเขาไม่เคยเห็นความเก่งกาจของนางด้วยตาตัวเอง แต่เขาก็ไม่ควรที่จะพูดจาว่าคนอื่นลับหลัง
เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงออกมา จากนั้นก็เดินไปทางเดียวกับเซี่ยเฉียว
นางเป็นน้องสาวของเขา ต่อให้เขาจะขัดหูขัดตานาง เขาก็จะเป็นคนพูดเอง จัดการนางเอง เกี่ยวอะไรกับคนอื่นด้วย
“ปรมาจารย์ ข้ายังไม่เคยเห็นหีบสมับัติขนาดใหญ่สองใบที่ท่านขุดขึ้นมาได้เลย เมื่อไรท่านจะให้ข้าได้เห็นบ้าง” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยหลังจากที่เดินเข้าไปใกล้แล้ว
สีหน้าของเซี่ยเฉียวแข็งทื่อไปทันที
นางรู้อยู่แล้ว…
“ช่างบังเอิญเหลือเกิน ใต้เท้าเซี่ย ข้าใช้หมดแล้ว…” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ ท่าทางของนางเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน นางแสดงละครเก่งกว่าเซี่ยผิงกั่งมาก
เมื่อเซี่ยผิงกั่งเผชิญหน้ากับท่าทางของเซี่ยเฉียวเช่นนั้นแล้ว เขาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย
ดูเหมือนว่าเรื่องที่โม่ชูเซิงก็คือน้องสาวของเขาจะกลายเป็นเพียงเรื่องที่เขาฝันไปอย่างนั้น มันยิ่งดูเหมือนไม่ใช่ความจริงเข้าไปทุกที
ตอนที่
