างเห็นว่าแจกันพุ่งเข้ามาจึงได้ยกแส้ปัดฝุ่นขึ้นมาป้องกันไว้ตามสัญชาตญาณ
ในใจก็แอบบ่นและเตรียมใจที่จะถูกทุบตีไว้แล้ว…
แต่โชคดีที่องค์ชายสี่คล่องแคล่วว่องไว ปฏิกิริยาตอบสนองของเขารวดเร็ว หนังสือในมือของเขาลอยว่อนออกมาและโดนเข้าที่ข้อมือขององค์หญิงใหญ่ในทันที พริบตาเดียวแจกันนั้นก็ร่วงหล่นลงพื้น!
ตึง แจกันกลิ้งไปบนพรมเล็กน้อย
มือของเซี่ยเชียวที่ยกขึ้นค้างอยู่กลางอากาศดูเงอะงะเล็กน้อย แต่แล้วนางก็เอามือลงมาด้วยท่าทางสงบนิ่ง
“ขอบคุณองค์ชายสี่มาก” เซี่ยเฉียวรีบเอ่ยอย่างสุภาพ
องค์ชายสี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เขาก็ยังดูเป็นหนอนหนังสืออยู่บ้าง “โชคดีที่ปรมาจารย์ไม่ได้รับบาดเจ็บ เสด็จพี่หญิง ปรมาจารย์โม่เป็นศิษย์คนโตของอาจารย์หลีผู้เฒ่าเชียวนะ ท่านอย่าได้ทำตัวเหลวไหล”
อย่างไรก็ตาม องค์หญิงใหญ่ที่กำลังเดือดดาลอยู่ในตอนนี้ไม่ได้ฟังเขาเลยสักนิด
ข้อมือของนางเจ็บปวดจากการที่ถูกหนังสือกระแทก ดวงตาทั้งสองของนางก็แดงก่ำ ท่าทางราวกับว่านางกำลังจะกินคนอย่างไรอย่างนั้น นางแยกเขี้ยวกางกรงเล็บจะพุ่งเข้ามาหาเซี่ยเฉียว แต่ครั้งนี้เซี่ยเฉียวรีบหลบออกไปเสียก่อน หร่วนฮูหยินเห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็รีบสั่งให้สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ เข้าไปควบคุมตัวนางไว้เพื่อจะได้ไม่มีใครเสียชีวิตไปเสียก่อน
“ต้องขอบคุณที่จู่ๆ นางก็อาการกำเริบขึ้นมาในตอนนี้พอดี ข้าพอจะมองออกแล้วว่านางเป็นอะไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นทันที
หร่วนฮูหยินและอง
