ด้เห็นคนผู้นั้นในที่สุด
เซี่ยเฉียวได้พบหน้าแล้วก็ต้องตกตะลึงไปทันที
นางเห็นว่าองค์ชายสี่นำตัวคนผู้นั้นเข้ามา
ส่วนหญิงสาวที่อยู่ข้างกายเขา นางสวมหมวกคลุมหน้า เมื่อมองจากที่ไกลๆ เซี่ยเฉียวก็ยังพอมองออกว่านางไม่เต็มใจที่จะมาด้วย
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่อาจจะพูดออกไปได้ว่าตนเองรู้จักนาง ก็เลยต้องทำเป็นไม่รู้จักก่อนจะเอ่ยอย่างสงบ “เป็นแม่นางท่านนี้หรือ สามารถที่จะปลดหมวกออกให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่”
องค์ชายสี่พยักหน้าเล็กน้อย
เซี่ยเฉียวจึงสามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของหญิงสาวได้
นางก็คือองค์หญิงใหญ่
“ข้าได้ยินมากจากเสด็จพี่ว่าปรมาจารย์โม่ดูโหงวเฮ้งเก่งมาก ข้าเองก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะทดสอบปรมาจารย์ มีเรื่องอะไรก็จะพูดกับท่านตรงๆ” องค์ชายสี่ค่อนข้างตรงไปตรงมา เขาเอ่ยขึ้นทันที “เสด็จพี่หญิงของข้าผิดปกติไปเล็กน้อย รบกวนท่านปรมาจารย์ดูให้หน่อย เรื่องนี้ไม่จำเป็นจะต้องปิดบังเสด็จพี่ แต่สำหรับคนอื่นแล้ว คงต้องรบกวนปรมาจารย์เก็บไว้เป็นความลับด้วย”
“ตกลง” เซี่ยเฉียวพยักหน้า
องค์ชายสี่เป็นคนจริงใจ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนนำตัวหญิงสาวมาส่งให้เท่านั้น
เขานั่งลงด้วยท่าทางเรียบร้อยก่อนจะหยิบหนังสือออกมาจากแขนเสื้อ และก้มหน้าก้มตาอ่านโดยไม่ถามอะไรอีก
