นโหงวเฮ้งของจักรพรรดิ รูปกระดูกก็ดีมาก บนภูเขามีหยก ในทะเลมีมุก สูงส่งบุญ ไม่เลวๆ…”
โม่หลิงจื่อเดินวนรอบตัวจ้าวเสวียนจิ่ง “ในชีวิตของคนๆ หนึ่ง นี้ เกียรติยศ ความร่ำรวย ความยากจน ความโง่เขลา อายุยืนยาว สุขและทุกข์ ดีและชั่วล้วนอยู่ในกายนี้ นังหนู สามีของเจ้านี้น่าทึ่งจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา ผิวพรรณ เส้นผม กระดูก สง่าราศี และน้ำเสียงล้วนแต่ดีเลิศ แม้ว่าบิดาของเจ้าจะไม่ค่อยได้เรื่องนัก แต่ความสามารถในการหาสามีให้เจ้าก็ถือว่าไม่เลวเลย หากจะให้พูดถึงข้อบกพร่องของเขาจริงๆ…”
“พ่อหนุ่ม เจ้ามีรูปร่างที่ดี แต่มือของเจ้ากลับพิการ น่าจะเป็นความพิการอย่างถาวรใช่ไหม” โม่หยิงจื่อพูดออกมาโดยไม่รอให้เซี่ยเฉียวห้าม
เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจออกมาทันทีก่อนจะหันไม่มองจ้าวเสวียนจิ่งด้วยท่าทางอยากจะร้องไห้
หากเป็นคนอื่น จ้าวเสวียนจิ่งก็คงจะโกรธไปแล้ว
มือข้างขวาของเขานี้เป็นข้อห้ามแต่ไหนแต่ไรมา และไม่มีใครกล้าพูดถึง
ตอนนี้โม่หลิงจื่อเพิ่งจะพบหน้าเขาเป็นครั้งแรก แต่กลับพูดถึงข้อบกพร่องของเขาขึ้นมาตรงๆ ทันที อาจารย์คงจะเบื่อชีวิตจริงๆ นั้นแหละ
“อาจารย์” เซี่ยเฉียวแค่นเสียงออกมาหนึ่งที และมองเขาเงียบๆ โม่หลิงจื่อจึงรู้ได้ในทันทีว่าตนเองพูดผิดไปแล้ว เขามองจ้าวเสวียนจิ่งอย่างเขินอายก่อนจะกลับไปยืนที่เดิมโดยไม่พูดอะไรอีก
เขาตัวสั่นเล็กน้อย สองมือกุมประสานไว้ด้านหน้า แสร้งทำท่าทางราวกับผู้วิเศษสูงส่ง
เขาไม่ได
