ไม่นานนักทั้งสองก็ดื่มเหล้าด้วยกันอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม เมื่อทั้งคู่ต่างก็มีความลับอยู่ในใจ เวลาดื่มเหล้าพวกเขาจึงต้องระแวดระวังตัวมาก จะดื่มก็ต่อเมื่อทายหมัดแพ้เท่านั้น ดังนั้นบรรยากาศของการเล่นเกมทายหมัดนี้จึงดูเหมือนการลงสนามรบก็ไม่ปาน ต่างฝ่ายต่างก็อยากให้อีกฝ่ายดื่มให้มากๆ หน่อย ตนเองจะได้ไม่ต้องดื่มมากไปและพลั้งปากถูกล้วงความลับเอาได้
เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่าทางของทั้งสองจึงทำให้สาวรับใช้หวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้…
……
ไม่กี่วันต่อมา เซี่ยเฉียวซึ่งหลบซ่อนตัวอยู่ในจวนรัชทายาทก็ได้ยินข่าวลือมากมายเกี่ยวกับตระกูลเซี่ย
ชุนเอ๋อร์ต้องออกไปซื้อของทุกวัน และเมื่อนางกลับมาก็จะต้องเล่าเรื่องตระกูลเซี่ยให้นางฟังอย่างละเอียด
“ตอนนี้ข้างนอกต่างก็พูดกันว่าคุณชายน้อยและคุณหนูรองกตัญญูมาก ทุกวันจะต้องไปคอยปรนนิบัตินายท่านตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ยังพูดกันอีกว่านายท่านซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล และบอกว่าลูกสาวลูกชายทั้งสองรู้ความแล้ว…ทั้งสองคนก็ได้รับคำชมจากพวกอาจารย์ว่าเป็นเด็กกตัญญูตอนอยู่ที่สำนักศึกษา…” ชุนเอ๋อร์รู้สึกว่ามันมีอะไรผิดปกติ
หากบอกว่าคุณหนูรองกตัญญู บางที…อาจเป็นเพราะเงินมากพอก็เป็นไปได้
แต่คุณชายรอง…กลายเป็นเด็กกตัญญู?
ลูกสาวลูกชายตระกูลเซี่ยต่างก็เป็นลูกเสือลูกจระเข้กันทั้งนั้น ต่อให้เป็นหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านางนี้ก็ยังนับไม่ได้ว่าเป็นลูกที่กตัญญู
“มันเป็นอุบายของพี่ใหญ่ข้า….” เซี่ยเฉี
