น่? ทำไมเจ้าปกป้องนางยิ่งกว่าข้าเสียอีก อีกอย่าง ความสัมพันธ์ของเราสองคนก็ไม่ได้ตื้นเขิน ที่ข้าโกรธนังหนูนั่นก็ต้องเพราะนางทำผิด เจ้าควรที่จะร่วมด่านางเป็นเพื่อนข้าเพื่อความสนุกสักหน่อยสิถึงจะเรียกว่ารักกันจริง!”
“……” อวี๋เซียนต่อยเขาหมัดหนึ่งด้วยสีหน้าไร้คำพูด “ท่านพูดเหลวไหลอะไรอย่างนั้น หรือว่าหากข้าต่อยน้องสาวของท่านจริงๆ แล้วท่านจะดีใจ”
พูดบ่นอยู่ได้
พูดเหตุผลกับเขาก็ไม่ฟัง ช่างน่า…
หากไม่ใช่เพราะเขาเป็นนายจ้าง และแค่อาศัยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา สิ่งที่นางพูดออกไปก็คงจะเลวร้ายยิ่งกว่านี้แน่นอน
เซี่ยผิงกั่งท่าทางโกรธมาก
“แม่นางเซี่ยเองก็ลำบากนะ ท่านดูสิว่าตระกูลโจวมีแม่นางอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่นางเซี่ยตั้งกี่คน แต่ละนางแข็งแรงอย่างกับอะไรดี แล้วพอหันมาดูแม่นางเซี่ย ลมพัดมาทีเดียวก็ล้มลงได้แล้ว บุคลิกดีมีเหตุผล ด้วยสุขภาพร่างกายอย่างนั้น นางก็ยังหน้าเป็นตาให้กับตระกูลเซี่ยครั้งแล้วครั้งเล่า พี่ใหญ่เซี่ย ไม่ใช่ข้าว่าท่านไม่ดีนะ แต่ความจริงก็คือ หากพวกท่านสองพ่อลูกปกป้องนางได้จริงๆ นางจะต้องลำบากอย่างนั้นไปทำไม!” อวี๋เซียนพูดจาจริงจัง
หลังจากที่นางรู้แล้วว่าเซี่ยเฉียวก็คือปรมาจารย์โม่ นางก็อดสงสารเซี่ยเฉียวไม่ได้เลยจริงๆ
การเป็นปรมาจารย์ยุ่งมากนะ?
นางเห็นวิญญาณได้ก็ไม่เป็นไร นี่นางยังต้องจับวิญญาณด้วย วิญญาณพวกนั้นยังไม่ใช่เงินทองที่น่าพึงพอใจเสียหน่อย หญิงสาวคนหนึ่งไม่รู้ว่
