าสนาจะได้เป็นศิษย์อาจารย์กับนางเล็กน้อย……
เซี่ยเฉียวรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย
เมิ่งจี๋ฟังไม่ใช่คนดีอะไร เขาเป็นคุณชายเสเพล ทั้งยังลบหลู่วิชา?
โชคดีที่วาสนานี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร และยังมีตัวแปรอีกมาก ไม่สามารถนับได้ว่าจะต้องเป็นอย่างนั้น
เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกว่าโม่ชูเซิงมักจะดุเขาอยู่เสมอ เขากัดฟันพูดจาดีๆ ออกไปแล้ว นางจึงได้พาเขากลับออกไป แล้วเขาก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งหมดออกทันที
หลังจากที่เซี่ยเฉียวพาเขากลับไปแล้ว ตนเองก็เดินเล่นไปทั่ว ช่วงเวลาตลอดบ่ายนางถือโอกาสเก็บวิญญาณกลับมาได้ไม่น้อยเลย
ตกเย็นนางและศิษย์น้องคนอื่นๆ ก็มารวมตัวกัน
เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกได้ว่าบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไป
สายตาที่เซียวอวี้หรงมองโม่ชูเซิงก่อนหน้านี้ให้ความเคารพนางเป็นพิเศษ แค่มองก็เห็นได้อย่างชัดเจนทันที แต่ตอนนี้…ดูเหมือนว่าเขากำลังหลบหน้าหลบตาโม่ชูเซิง หน้าก็ไม่ยอมเงย เขาดูไม่ค่อยมีความสุข และเขาเองก็ยังไม่เคยเห็นเขามีท่าทางอึมครึมอย่างนี้มาก่อน
อาจารย์เซียวได้ชื่อว่าเป็นปัญญาชนที่สุภาพอ่อนโยน คนทั้งสำนักศึกษาต่างก็รู้กันดีว่า เขาไม่ชอบโมโหโทโส ต่อให้เขาจะโกรธแค่ไหนก็จะต้องรักษามารยาท กิริยาน่ามอง ไหนเลยจะดูโทรมเหมือนอย่างนี้
จริงสิ ยังมีซังโหยวอีก
เขาเปลี่ยนไปแล้ว
“วิญญาณของอาจารย์ทั้งสองสลับกันหรือ”เขาแอบถามเจียงจิ้นลู่
ริมฝีปากเจียงจิ้นลู่กระตุกเล็กน้อย
“ข้าก็แค่ให้เขายืมร่างไปแค่คืนเดียวไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้เก
