ิดการเปลี่ยนแปลงอะไรมากมายขนาดนี้…แค่วันเดียวทำให้คนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยหรือ” เขาเอ่ยถามอีก
เจียงจิ้นลู่ถอนหายใจ
เขาไม่อยากจะพูด
สาเหตุที่เมิ่งจี๋ฟังพูดอย่างนั้นก็เพราะซังโหยวแสดงออกถึงความหลงใหลอย่างมาก ระหว่างที่สนทนาพูดคุยกันเขายังรินน้ำชาให้ปรมาจารย์โม่ด้วยตัวเองจนดูเหมือนเด็กรับใช้ที่ขยันขันแข็งคนหนึ่ง คนที่ไม่รู้ก็อาจจะมองได้ว่าเขาวางแผนอยากได้อะไรจากโม่ชูเซิง
“จริงสิ ทำไมไม่เห็นใต้เท้าเซี่ยแล้วล่ะ? แล้วก็…องครักษ์ก็เปลี่ยนไปหลายคนด้วย…” เมิ่งจี๋ฟังหวังว่าจะมีใครสักคนอธิบายอะไรให้เขาฟังบ้าง!
“เสียงดัง!” ซังโหยวกลอกตาใส่เขา “อย่าได้ทำเสียงดังรบกวนศิษย์พี่ใหญ่”
เมิ่งจี๋ฟังแทบจะกลายเป็นดอกไม้ดอกหนึ่งอยู่แล้ว
“อาจารย์ซัง ท่านเองก็อยากให้ปรมาจารย์โม่ดูดวงให้หรือ หรือว่าท่านเผยจุดอ่อนอะไรให้ปรมาจารย์โม่จับได้?” เมิ่งจี๋ฟังหาเหตุผลอื่นมาอธิบายไม่ได้จริงๆ
“เหลวไหล! ศิษย์พี่ใหญ่ท่าทางราวกับเทพเซียน คนธรรมดาอย่างข้าก็ต้องชื่นชมสิ การปรนนิบัติรับใช้ก็สมควรแล้ว” ซังโหยวยิ้มพลางชื่นชมไปพลาง
ตอนนี้เขาพยายามมองทะลุภายนอกเข้าไปดูถึงลักษณะกระดูกโครงร่างของนางอยู่
ตอนที่ 1142 ไม่มีคนปกติเลยสักคน
ซังโหยวประจบประแจงอย่างโจ่งแจ้งจนทำให้เมิ่งจี๋ฟังตกใจจนตาแทบถลนออกมาจากเบ้า
เหลือเชื่อจริงๆ อาจารย์ทั้งสองคนนี้น่าจะเป็นโรคร้ายแรงอะไรจึงได้มีนิสัยเปลี่ยนไปอย่างนี้!
เมิ่งจี๋ฟังคิดว่าการเปลี่ยนแปลงนี
