้เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่นึกไม่ถึงว่าเวลาต่อมา พวกเขาก็ยังเป็นเหมือนเดิม อาจารย์เซียวไม่ยอมมองหน้านาง ส่วนอาจารย์ซังก็พูดจาเป็นบทกลอนบทกวีไม่หยุดราวกับว่าช่วงนี้เขากินบทกวีเข้าไปไม่น้อย ช่างน่าตกใจจริงๆ
ส่วนคุณชายเจียง…
ตอนนี้เขาเห็นวิญญาณได้จึงมักจะตกอกตกใจอยู่เสมอ บางครั้งก็อาเจียนออกมา น่าสงสารไม่น้อย
แต่คนที่น่าสงสารที่สุดในสายตาเขาก็หนีไม่พ้นอาจารย์หลีผู้เฒ่านั่นแหละ
ชาติที่แล้วไม่รู้เขาทำอะไรไว้จึงได้มีลูกศิษย์แบบนี้?
ไม่มีใครปกติเลยสักคน
เมิ่งจี๋ฟังพยายามอดทนให้พ้นคืนนี้ไป เช้าตรู่วันถัดมาเขาก็กลับถึงเมืองหลวงและโล่งอกได้ในที่สุด เขาอยู่มานานขนาดนี้ยังไม่เคยรู้สึกไร้ประโยชน์อย่างนี้มาก่อนเลย การอยู่กับอาจารย์พวกนี้ทำให้เขารู้สึก….แค่หายใจก็ผิดไปหมด
โดยเฉพาะโม่ชูเซิง
ซึ่งเข้มงวดกับเขามาก แม้แต่ตอนที่กินข้าว ต่อหน้านางเขายังต้องค่อยๆ เคี้ยวข้าวให้ละเอียด และตอบคำถามเรื่องคำพูดที่โด่งดังของลัทธิเต๋าบางครั้ง!
เขาจะรู้ได้อย่างไรเล่า เขาโตมาขนาดนี้ก็ยังไม่เคยอ่านคัมภีร์อะไรเลย เขาไม่ได้อายุมากเหมือนท่านแม่เสียหน่อยที่จะต้องสนใจเรื่องพวกนี้!
หากเขาไม่เห็นแก่ที่ว่าตนเองอาจจะต้องพึ่งพาให้นางช่วยแก้ไขเคราะห์ภัยให้อีก เขาคงไม่ทำตัวเรียบร้อยว่าง่ายอย่างนั้นหรอก!
หลังจากที่ทำตัวเป็นหลานชายอยู่ได้สองวัน พอกลับถึงเมืองหลวงเมิ่งจี๋ฟังก็เป็นอิสระโบยบินได้แล้ว
เขารีบไปหาเพื่อนฝูงมิตรสหาย
