ะห์ ท่านก็จะพูดมันออกมาอย่างละเอียดทันที จะพูดจนคนผู้นั้นอึดอัดไม่สบายใจ จิตใจว้าวุ่นกระวนกระวาย บางทีเคราะห์ภัยก็อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นไปอีก ถ้าหากท่านทำงานให้ฮ่องเต้ แล้วฮ่องเต้ไม่มีความอดทนพอ…ไม่พระองค์กริ้วมาก อาจารย์ของข้าก็คงจะรักษาหัวเอาไว้ไม่ได้”
“ร้ายแรงขนาดนั้นเชียว?” จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกเหลื่อเชื่อ
“วัดสุ่ยเย่ว์ที่ตกทอดมาจากคนรุ่นก่อนเป็นเป็นที่นิยมมีชื่อเสียงไม่น้อย แต่พอมาอยู่ในมือของอาจารย์ข้าก็เกือบจบสิ้นไปแล้ว นั่นเป็นเพราะท่านมักจะล่วงเกินคนอื่นอยู่เสมอ และมักจะถูกชกต่อยบ่อยๆ หากท่านไม่เชื่อ ท่านถามพี่ชายใหญ่ของข้าดูได้ เขาน่าจะเคยได้ยินบิดาของข้าพูดถึงอาจารย์มาบ้าง” เซี่ยเฉียวเอ่ย
จ้าวเสวียนจิ่งหันไปมองเซี่ยผิงกั่ง
เซี่ยผิงกั่งนิ่งคิดเล็กน้อย…
“โม่หลิงจื่อนักพรตเฒ่านั่นหรือ…” เซี่ยผิงกั่งกระดกลิ้น “กระหม่อมเคยได้ยินบิดาพูดถึง ท่านบอกว่าคนผู้นี้น่าโดนอัด ท่านแทบอยากจะเอาดาบบั่นคอเขาให้รู้แล้วรู้รอดไป ตอนนั้นที่บิดาลักพาตัวเขาขึ้นไปบนเขา ท่านแทบจะทนไม่ไหวจนอยากจะฆ่าเขาแล้วโยนให้หมาป่ากิน แต่โชคดีที่เขายืนกรานว่าท่านแม่ของข้ามีเคราะห์และเดิมพันกับท่านพ่อของข้า และได้ราชครูเอ่ยปากขอร้องแทนเขาไว้ เขาจึงรักษาชีวิตน้อยๆ ไว้ได้”
เซี่ยเฉียวกางสองมือของนางออก
เห็นหรือยังว่าอาจารย์ของนางไม่เหมือนคนอื่นเขา
ขนาดอยู่ในรังโจรท่านยังกล้าขัด
ก็ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วท่านผู้นั้นท
