ทำไมพวกเขาไม่รู้จักตัวตนของเจ้า ตอนที่เจ้าอยู่วัดสุ่ยเย่ว์ก็ทำแบบนี้แล้วหรือ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยถาม
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ตอนนั้นข้าก็ไม่ได้ใช้ตัวตนโม่ชูเซิงออกไปไหนนักหรอกเพราะมันไม่จำเป็น ชื่อนี้เอาไว้…รับมือกับพวกศิษย์น้องเป็นหลัก”
รับมือ!?
ศิษย์น้องทั้งสี่รวมถึงจ้าวเสวียนจิ่งด้วยต่างก็รู้สึกปวดใจอย่างอธิบายไม่ได้ขึ้นมาทันที
เซี่ยผิงกั่งพึงพอใจ “ถูกต้อง ตอนนั้นเจ้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ จะต้องรู้จักระมัดระวังตัวไว้ก่อน แม้ว่าจะเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน แต่ก็ไม่เคยพบเจอกันมาก่อน ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาเป็นหมาป่าในคราบลูกแกะหรือไม่”
“……” แม้ว่าเซี่ยเฉียวจะรู้สึกพูดอะไรไม่ออก แต่นางก็ยังพยักหน้า
ตอนที่นางยังเด็ก นางคิดเช่นนั้นจริงๆ
นางรู้สึกว่านางสุขภาพร่างกายไม่ดี สู้คนอื่นไม่ได้ ถ้าหากนางยังเป็นเด็ก คนอื่นก็จะรังแกได้ง่าย แล้วต่อไปก็จะยืนหยัดเชิดหน้าไม่ได้อีก
นางก็เลยต้องมีตัวตนที่เอาไว้หลอกพวกศิษย์น้องของนาง
แต่พอเซี่ยเฉียวเห็นสายตาไม่พอใจของศิษย์น้องทั้งหลายแล้ว นางก็รีบพูดขึ้นทันที “ความจริงแล้ว…ตอนนั้นข้ายังมีความคิดอีกอย่าง ตอนที่ข้ายังเด็กสุขภาพร่างกายของข้าย่ำแย่กว่านี้ หมอหลายคนก็ยืนยันว่าข้าคงจะผ่านพ้นปีนั้นไปไม่ได้ หากข้าบอกว่าข้าอายุมากหน่อย ต่อให้ข้าตายไปก็จะได้ไม่ดูน่าสงสารอะไรขนาดนั้น พวกเจ้าจะได้ไม่ต้องเศร้าโศกเสียใจให้มาก”
ตอนที่ 1136 ตำแหน่งราชครู
เซี่ยเฉียวไม่ได้พูดโกหก ส่วนซั
