้หลังหลอก!
แต่เซี่ยเฉียว…
ภายในสมองของเซี่ยผิงกั่งเวลานี้มีภาพเหตุการณ์ต่างๆ ผุดขึ้นมากมายนับไม่ถ้วน
ในทุกภาพฉากมีภาพตนเองที่เรียบง่ายและซื่อสัตย์ มองปรมาจารย์ผู้สูงส่งลึกลับผู้นี้ด้วยแววตานับถือเลื่อมใส…
ก่อนหน้านี้คนที่เขานับถือเลื่อมใสคือปรมาจารย์
ตอนนี้ก็เท่ากับ…เขานับถือเลื่อมใสน้องสาวตัวเอง?
เขายังเอาแต่พูดว่าเซี่ยเฉียวไร้ประโยชน์ไม่เก่งเหมือนปรมาจารย์?!
เขาไม่ได้สอนให้น้องสาวเป็นแบบนี้! ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่าเซี่ยเฉียวได้รับคำชมจากเขาจนคิดว่าตัวเองสุดยอดแทบจะลอยขึ้นสวรรค์ไปแล้วแล้ว!
มารดา มัน สิ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโมโห!
เซี่ยผิงกั่งโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
จ้าวเสวียนจิ่งเองก็รู้ว่าเซี่ยผิงกั่งโกรธ หากเขาไปแทรกกลางก็คงไม่ดี ถึงอย่างไรต่อไปพวกเขาพี่น้องก็ต้องพูดจากันอยู่ดี
“ใต้เท้าเซี่ยลุกขึ้นเถิด” จู่ๆ น้ำเสียงของจ้าวเสวียนจิ่งอ่อนลง เขาพยุงเซี่ยผิงกั่งขึ้นมา “ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าดี ความจริงแล้ว…ข้าโมโหนางมากกว่าเจ้าเสียอีก!”
“……” เซี่ยเฉียวก้าวถอยหลังทันที
