รีบกลับไปก่อนเถอะ ส่วนศิษย์พี่ใหญ่…ในเมื่อรับปากวิญญาณเอาไว้แล้ว จะกลับคำพูดก็คงไม่ได้ หากอย่างนั้นพรุ่งนี้เช้า พวกเราจะพาศิษย์พี่ใหญ่เข้าไปในหมู่บ้านใกล้ๆ แล้วจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยสักวัน” ซังโหยวเอ่ยหลังจากที่ครุ่นคิดอยู่สักพัก
คนพวกนี้พุ่งเป้ามาที่รัชทายาท ยิ่งเขาอยู่ข้างนอกนานเท่าไรก็จะยิ่งเสี่ยงอันตรายมากเท่านั้น
วันนี้พวกเขามากันหกเจ็ดสิบคน หากพรุ่งนี้มากันห้าหกร้อยเล่า?
แน่นอนว่าการจัดการกับคนจำนวนมากขนาดนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่?
“รัชทายาทไม่เพียงแต่จะต้องรีบกลับไปเท่านั้น แต่หลังจากที่กลับไปแล้วก็ไม่ควรที่จะอยู่ในจวนรัชทายาทนอกวังหลวงอีก และควรจะกลับไปอยู่ในวังตะวันออกจึงจะสามารถรับประกันความปลอดภัยได้!” เซียวอวี้หรงเอ่ย
เจียงจิ้นลู่เองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
ในกำแพงวังหลวงมีองครักษ์มากมายจึงไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต แต่การซ่อนตัวในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องยากอะไร
รัชทายาทชอบทำอะไรตามใจตัวเอง เขามักจะไปโน่นมานี่ไปทั่ว แต่ก็ใช่ว่าเขาจะโชคดีไปได้ตลอด
จ้าวเสวียนจิ่งแผ่รังสีเย็นเยียบออกมาทั่วร่าง
จะให้เขาทิ้งภรรยาแล้วกลับวังหลวงไปคนเดียว?
ทำไมในใจเขาถึงได้รู้สึกผิดปกติอย่างนี้
แววตาที่จ้าวเสวียนจิ่งมองชายชุดดำพวกนั้นดำมืดขึ้นมาก เขาขบฟันเอ่ย “ข้าไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก่อนฟ้าสว่างองครักษ์ก็จะมาถึงกันแล้ว พรุ่งนี้จะไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก ใต้เท้าเซี่
