ยเฉียว
เซี่ยเฉียวตกตะลึง “นี่…ใช่อู๋อินหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้นถึงได้พังอนาถขนาดนี้”
“……” ซังโหยวรู้สึกเจ็บปวดในใจ ไม่อยากจะพูดอะไรทั้งนั้น
“เพื่อช่วยเขาให้รอดตาย ไม่ได้รังแกอะไรเลย” เซี่ยผิงกั่งรีบเอ่ย
เขาไม่ได้ผิด!
หากจะโทษก็ต้องโทษแมงมุมพิษนั้น ตกลงไหม!
เซี่ยเฉียวเองก็ยังเดาได้ว่าเรื่องนี้คงไม่พ้นเกี่ยวข้องกับเซี่ยผิงกั่ง เพียงแต่อู๋อินนั้นล้ำค่ามากจริงๆ ตอนนั้นมันกลายเป็นอย่างนี้ไปเสียแล้ว…ก็น่าเสียดายอยู่
“เรื่องอู๋อิ๋นช่างเถอะ แม้ว่ามันจะพังจนซ่อมไม่ได้แล้ว แต่ศิษย์น้องเก็บมันไว้เป็นที่ระลึกก็ดีเหมือนกัน” เซี่ยเฉียวเอ่ย
ซังโหยวได้ยินเช่นนั้นแล้วก็กลับรู้สึกไม่อยากที่จะเก็บมันไว้อีกต่อไป
“ตอนที่ยังไม่พังมันก็เป็นพิณที่มีชื่อเสียงตัวหนึ่ง ตอนนี้มันพังไปแล้วก็กลายเป็นแค่ไม้ชิ้นหนึ่ง ศิษย์พี่อยากจะเอามันไปแกะสลักเป็นป้ายวิญญาณให้วิญญาณตนนี้ก็นับเป็นเรื่องที่ดี ไม่ถือว่าเป็นการลบหลู่มัน” ซังโหยวเอ่ยอย่างจนใจ
การเก็บมันไว้ท้ายที่สุดแล้วก็มีแต่จะทำให้เขารู้สึกเสียใจมากขึ้นเรื่อยๆ
มอบออกไปจะเป็นการดีกว่า
ซังโหยวตัดสินใจเด็ดขาดเช่นนั้น เซี่ยเฉียวกลับรู้สึกว่าเขาคงได้รับความสะเทือนใจไม่น้อยแน่ๆ
เขาเป็นคนที่แสวงหาความสมบูรณ์แบบในทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ตอนนี้เขาสามารถกัดฟันมอบสมบัติล้ำค่าของเขาออกมาได้ก็เรียกได้ว่าใจกว้างอย่างหาได้ยากยิ่งแล้ว
ซังโหยวเองก็จนใจนี่!
ถ้าหากเขาไม่ยอมมอบมันให้ สายตา
