ที่เซี่ยผิงกั่งผู้นี้มองเขาก็คงยิ่งแสดงความรังเกียจออกมายิ่งกว่าเดิม!
เขาอยู่ในอารมณ์ที่ซับซ้อนและยากที่จะพูดอะไรออกมาได้ในเวลานี้
เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นว่าเขายินดีก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป นางหยิบตะกร้าไม้ไผ่ของตนเองที่ภายในมีเครื่องไม้เครื่องมือบางอย่างขึ้นมา เซี่ยเฉียวไสไม้ไปพลางขณะที่ผิงไฟ ป้ายวิญญาณนี้ไม่ได้ยุ่งยากอะไร นางจึงทำมันเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเข้านอน
สะใภ้ไช่ซึ่งอยู่ในร่างของเมิ่งจี๋ฟังที่นั่งมองอยู่ข้างๆ ตลอดเวลายิ่งมองก็ยิ่งพอใจ
นางพึมพำเป็นครั้งคราวว่า ‘ไม้นี้ดีจริงๆ’ แต่ละคำของนางทำให้ซังโหยวรู้สึกว่าจุดฝังเข็มทั่วร่างของเขาเต้นเร่าขึ้นมาทันที
ไม้นี้…จะไม่ดีได้หรือ!
มันได้รับการเช็ดถูทุกวัน บำรุงรักษาอยู่บ่อยๆ ตอนที่มันตกทอดมาถึงมือเขาก็ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ปีแล้ว!
……
กลางดึกทุกคนหลับลึกไปหมดแล้ว
แมลงกลางป่าเขาส่งเสียงร้องไม่ขาด เสียงลมพัดผ่าน มีเสียงดังกรอบแกรบขึ้นมาเล็กน้อย
เซี่ยเฉียวและสะใภ้ไช่ต่างก็มีรถม้าของตนเอง ส่วนคนอื่นๆ ก็นอนพิงบนตัวรถบ้าง ไม่ก็นอนข้างกองไฟ ช่วงนี้อากาศเริ่มอบอุ่นแล้ว และพวกเขาเองก็นำเสื้อผ้ามาอย่างพอเพียงจึงไม่นับว่าหนาวอะไร
อย่างไรก็ตาม กลางดึกกลางดื่นเสียงดังกรอบแกรบนั้นดูเหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ…
ทันใดนั้นชายชุดดำหลายคนพุ่งออกมาจากพุ่มไม้และแทงไปที่จ้าวเสวียนจิ่งโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!
แสงเย็นวาบขึ้นในความเงียบไร้สุ้มเสียง ดวงตาทั้งคู่ของจ้าวเสวียนจ
