สายตาใจดีมีเมตตาของนางจ้องหน้าเมิ่งจี๋ฟัง และมุมปากของนางยกยิ้มที่สมบูรณ์แบบ น้ำเสียงของนางอ่อนโยนราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิกระทบกับก้อนกรวด มันช่างเบาและไพเราะ “คุณชายเมิ่ง เจ้าตัวไม่สูงมาก ในเมื่อเจ้าเหยียบป้ายวิญญาณของนางแล้ว หากขอให้เจ้าช่วยทำความปรารถนาให้ไช่เอ้อเหนียงสักหน่อย ก็คงจะไม่ทำให้เจ้าลำบากมากเกินไปใช่ไหม”
“ลำบาก…” เมิ่งจี๋ฟังขึงตาใส่นาง
“เฮ้อ ไช่เอ้อเหนียงช่างน่าสงสารจริงๆ ทั้งชีวิตของนางไม่เคยมีประสบการณ์ชีวิตที่มีความสุขมาก่อนเลย ไม่เหมือนเจ้า คุณชายเมิ่งที่เกิดมาพร้อมกับเสื้อผ้าหรูหรา อาหารรสเลิศ และบ่าวรับใช้เต็มบ้าน เจ้ายังเป็นคนใจกว้างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ มีเมตตาและน่ารัก” เซี่ยเฉียวพูดอะไรเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างหน้าด้านๆ
เมิ่งจี๋ฟังโชคดีเกิดจากโชคชะตาของเขาเอง
เซี่ยเฉียวกำลังใช้ศีลธรรม…เพื่อกดขี่เขา
หากเขาไม่ตกนรกแล้วใครจะลงนรก
“ท่าน…นักพรตอย่างท่าน….” แอบร้าย!
เมิ่งจี๋ฟังตกตะลึงเล็กน้อย และถอยห่างครั้งแล้วครั้งเล่า
จากนั้นเขาก็พบว่าตนเองไม่มีที่ให้หนีไปไหนแล้วจริงๆ
รัชทายาทและโจวเว่ยจงกำลังจ้องเขาอยู่! แม้ว่าเขาจะกล้าเอ่ยเรื่องซุบซิบนินทารัชทายาท แต่ความจริงแล้วเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่า ท่านอาของเขาเป็นคนมีคุณธรรมไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร รัชทายาทก็ไม่เคยทำอะไรเขาเพราะเห็นแก่หน้าของท่านอาหญิงและองค์ชายสี่…
อย่างมากก็แค่ลงโทษเล็กน้อยเท่านั้น
แต่เขาไม่กล้าปฏิเสธความป
