ตอนที่ 1115 เสียงพิณ / ตอนที่ 1116 ชดใช้ไหว
ตอนที่ 1115 เสียงพิณ
ซังโหยวเป็นพวกรักความสะอาดก็จริง แต่เขาไม่ได้รังเกียจกลิ่นอายจากธรรมชาติพวกนี้ เพียงแต่เขามองไปที่ถนนรกๆ เส้นนี้แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงนึกภาพเซี่ยผิงกั่งเก็บดอกไม้ขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้
คนเช่นนี้จะอยู่กับดอกไม้ใบหญ้าดอมดมกลิ่นหอมได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ภาพนั้นแวบเข้ามาในความคิดเขาก็อดตัวสั่นไม่ได้
มันต้องน่ากลัวมากแน่ๆ!
“ชักช้ายืดยาดอยู่ทำไม หรือจะให้ข้าแบกเจ้า? โตขนาดนี้แล้วจะบอบบางอะไรอย่างนี้” ซังโหยวอึ้งไปเล็งน้อย เขายังคงอยู่บนหลังม้าสีขาวตัวนั้น
เซี่ยผิงกั่งทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
เขาเป็นคนที่เชื่องช้าที่สุด ในที่ทุรกันดารอย่างนี้จะทิ้งเขาไว้คนเดียวก็ไม่ได้ ก็ต้องรออีก ช่างน่าเป็นห่วงจริงๆ
เดิมทีเซี่ยผิงกั่งก็คิดว่าเวินหลันเฉิงบัณฑิตผู้เฉลียวฉลาดผู้นั้นเป็นคนที่ชักช้าอืดอาดแล้ว แต่พอมาเจอซังโหยว เขาจึงเพิ่งจะได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าเรื่องเยอะกันแน่
ซังโหยวยังนั่งอยู่บนหลังม้า ส่วนม้าก็เดินมาอย่างเชื่องช้า
เซี่ยผิงกั่งแค่นสียงเยาะออกมาหนึ่งที จากนั้นเขาก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปก่อนจะยื่นมือออกไปตบก้นม้า ม้าตัวนั้นก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ พลันยกสองเท้าหน้าขึ้นมาและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้าดูสิ มันต้องอย่างนี้แหละ!? ม้าดีอย่างนี้จะต้องให้มันวิ่งเร็วหน่อย ไม่อย่างนั้นมันก็จะอ้วนเผละ และต้องลงหม้อในอีกไม่นาน!” เซี่
