ยผิงกั่งหัวเราะอย่างร่าเริงเต็มที่ขณะที่ตามหลังไป
ซังโหยวขี่ม้าได้ไม่เลว แต่เมื่อม้าวิ่งเร็วขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ มันก็ทำให้เขาตกใจกลัวได้เหมือนกัน
เขาลงจากหลังม้ามาด้วยสายตาน่ากลัวแทบจะกินคนได้แล้ว
“โกรธหรือ พวกบัณฑิตนี่คิดอะไรกันมากมาย โกรธก็พูดออกมาสิ พวกเรามาสู้กันสักตั้ง ได้ระบายโทสะออกมาบ้างก็ดีไม่น้อย!” เซี่ยผิงกั่งมีสีหน้าชอบใจ
ซังโหยวขึงตามองเขา แต่แล้วก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ จากนั้นเขาหาหินสะอาดๆ ก้อนหนึ่ง แล้วอุ้มพิณของตนเองนั่งลงพักผ่อน
เซี่ยเฉียวพินิจพิจารณาหมู่บ้านนี้อย่างละเอียด
มันมีขนาดไม่ใหญ่จริงๆ มีรูปร่างเหมือนพระจันทร์เสี้ยว และล้อมรอบด้วยซากปรักหักพัง เหลือบ้านที่ยังสมบูรณ์แค่ไม่กี่หลังเท่านั้น
แม้ว่าจะยังมีบางหลังที่พอเห็นลักษณะเดิมได้บ้าง แต่ก็ไม่สามารถอยู่อาศัยได้แล้ว หลังคาหายไปเกือบหมดแล้ว มีเพียงบ้านบางหลังที่สร้างขึ้นด้วยก้อนหินรอบๆ เท่านั้นที่แข็งแรงทนทานกว่าเล็กน้อย
นับตั้งแต่เมิ่งจี๋ฟังเข้ามาแล้ว เขาก็อยู่ในภาวะตึงเครียดตลอด
มองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดกลัว
ราวกับว่าเขาทะเลาะกับเจียงจิ้นลู่ก็รักกันขึ้นมาเสียแล้ว เขายืนอยู่ข้างหลังเจียงจิ้นลู่ตลอด ไม่ยอมเดินไปไหนสะเปะสะปะ
เขาเองก็จนปัญญาเหมือนกัน
นอกจากเจียงจิ้นลู่แล้ว เขาก็ไม่รู้จะไปตามหลังใคร เพราะคนอื่นๆ อยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่คนที่เขาจะไปยุ่งด้วยได้
เจียงจิ้นลู่กลับรู้สึกโล่งอก เพราะบริเวณโดย
