รอบนั้นสะอาดมาก เขาไม่เห็นมีวิญญาณเลยสักตน
เพียงแต่กลิ่นอายที่นี่ผิดปกติอยู่บ้าง เขารู้สึกว่ามันมืดมนหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา ทำให้รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไร
“วันนั้นเจ้าอยู่ที่ไหน” เซี่ยเฉียวตะโกนถามเมิ่งจี๋ฟัง
เมิ่งจี๋ฟังชี้ไปที่เรือนหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ที่นั่น…”
มีเพียงบ้านหลังนั้นเท่านั้นที่ยังพอนับได้ว่าอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แม้ว่าบ้านครึ่งหนึ่งจะพังทลายไปแล้ว แต่อีกครึ่งหนึ่งยังสามารถพอมองเห็นได้ ทั้งหลังคาก็ยังพังถล่มลงมา บ้านทั้งหลังมีความสูงทั่วไปดูเหมือนบ้านธรรมดาๆ แต่แค่ดูแวบแรกก็รู้แล้วว่าเป็นบ้านที่อันตราย
จ้าวเสวียนจิ่งและโจวเว่ยจงเองก็ตามมาข้างหลัง ส่วนเซี่ยผิงกั่งอยู่ข้างนอกคอยมองสำรวจไปรอบๆ
เขาพยายามที่จะเล็มหญ้ารกๆ ที่อยู่บนพื้น ส่วนซังโหยวพอเขาเห็นบรรยากาศอ้างว้างวังเวงเช่นนั้นก็หยิบพิณขึ้นมาเริ่มดีด เสียงหนึ่งดังขึ้นโดยที่ยังไม่เป็นเพลง มันช่างไพเราะเสนาะหูล่องลอยอยู่ในอากาศ!
ฉับ!
แต่น่าเสียดายที่เสียงอันไพเราะนั้นดังอยู่ได้ไม่นานก็ต้องขาดหายไป
ดาบของเซี่ยผิงกั่งฟันฉับเข้าที่พิณตัวนั้นทันใด
ตอนที่ 1116 ชดใช้ไหว
ซังโหยวแทบบ้า
พิณของเขา!
พิณตัวนี้เป็นของที่อาจารย์มอบให้เขา มันเป็นพิณโบราณที่มีอายุนานหลายปีแล้ว เขาเก็บรักษามันไว้อย่างดีที่สุด และหยิบจับด้วยความระมัดระวัง ไม่เคยกล้าที่จะกระทบกระแทกมันแรงๆ เลย!
แต่คนป่าเถื่อนคนนี้กับฟันมันขาดในดาบเดี
