ยว!
สายพิณขาดและตัวพิณที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ระดับนี้ซ่อมไม่ได้อย่างแน่นอน!
ทันใดนั้นนัยน์ตาของซังโหยวก็แดงก่ำ เขาจ้องหน้าเซี่ยผิงกั่งด้วยความโมโห
แต่เซี่ยผิงกั่งกลับเก็บดาบอย่างใจเย็น “เจ้าโง่หรือเปล่า จะมานั่งดีดอะไรอยู่บนก้อนหิน บนรถม้านั่งไม่ได้หรือ เดี๋ยวก็ต้องให้ข้าช่วยเจ้าอีก โชคดีที่คราวนี้ข้าตามมาด้วย ไม่อย่างนั้นเจ้าก็รอพบยมบาลได้เลย!”
“???” เป็นความผิดของเขาหรือ!
“ศิษย์พี่ซัง ท่านดูที่ตรงนั้น” เจียงจิ้นลู่เห็นว่าเขากำลังโมโหก็รีบชี้ไปยังของที่หล่นอยู่บนพื้นทันที
ซังโหยวหันไปมองด้วยอาการฮึดฮัด แล้วสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที
มันคือแมงมุมตัวหนึ่ง มันมีสีดำน่ากลัว แค่เห็นก็รู้แล้วว่ามีพิษร้าย
ทันใดนั้นซังโหยวก็รู้สึกเกร็งไปทั้งตัว จะว่าเขาโกรธก็ไม่ใช่ ไม่โกรธก็ไม่ใช่ พิณตัวนี้สำคัญกว่าชีวิตเขาก็จริง แต่หากเขาไม่มีชีวิตอยู่แล้ว พิณตัวนี้ก็กลายเป็นของคนอื่นอยู่ดี…
สีหน้าของเขาเศร้าในขณะที่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเก็บพิณของตนเองขึ้นมา แล้วนำมันไปวางไว้บนรถม้า กลิ่นอายไม่อยากพูดอะไรของเขาแผ่กระจายออกมาทั่วร่าง ดูค่อนข้างน่ากลัว
“โกรธนานเหมือนกันนะเนี่ย” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าคนผู้นี้แปลกดี
ตนเองช่วยเขาไว้ แต่เขากลับทำสีหน้าไม่พอใจ
ก็แค่พิณตัวหนึ่งเองไม่ใช่หรือ มันก็แค่ไม้พังๆ กับสายไม่กี่เส้นเอง
“ใต้เท้าเซี่ยโปรดเข้าใจ พิณตัวนี้…เป็นของที่อาจารย์มอบให้ และอยู่กับศิษย์พี่มานานแล้ว ต่
