อให้ไม่พูดถึงความรักลึกซึ้งที่มีต่อมัน มูลค่าของตัวพิณนี้เองก็…เฮ้อ…” เซียวอวี้หรงรู้สึกปวดใจนัก “พิณตัวนี้เป็นหนึ่งไม่มีสอง จะหาพิณตัวไหนมาเหมือนคงไม่มีอีกแล้ว”
“แพงมากเลยหรือ เท่าไรน่ะ” เซี่ยผิงกั่งใจเต้นกระตุกทันที
ไม้นั่นก็…ก็ไม่ได้ดูพิเศษอะไรนี่
“แพง” เซียวอวี้หรงเองก็ดีดพิณเป่าขลุ่ยได้และอยู่ในระดับที่ไม่เลวด้วย เมื่อต้องมาเห็นเครื่องดนตรีที่ดีเช่นนี้พังไปในพริบตา เขาเองก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปเหมือนกัน “พิณตัวนี้คือพิณเจ็ดสาย เป็นหนึ่งในพิณห้าตัวที่มีชื่อเสียงโด่งดังในใต้หล้า มันมีชื่อว่าอู๋อิน[1] ส่วนราคานั้น…สำหรับบางคนแล้ว มันถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินราคามิได้”
“แล้วสำหรับคนทั่วไปเล่า” เซี่ยผิงกั่งยังถามต่อ
เซียวอวี้หรงสำลักไปเล็กน้อย
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ให้ตัวเลข “อู๋อินมีเพียงตัวเดียวและไม่เคยมีการซื้อขายมาก่อน จึงไม่มีการกำหนดราคาแน่นอน แต่ในบรรดาพิณอีกสี่ตัว มีตัวหนึ่งเคยซื้อขายกันในราคาแปดหมื่นตำลึง”
“เท่าไรนะ!” เซี่ยผิงกั่งคำรามออกมาสุดเสียง
“……” เซียวอวี้หรงตกใจไม่เบา
“พิณเก่าๆ ตัวหนึ่ง แค่ตัวต้นไม้ขัดๆ เกลาๆ หน่อยก็ได้แล้ว ไม่ต้องหล่อหลอมขึ้นมาด้วยซ้ำ ทำไมมันถึงได้แพงขนาดนั้น!” เซี่ยผิงกั่งตะลึงงันไปแล้ว
เซียวอวี้หรงอยากจะบอกว่าราคาแค่นี้ยังไม่นับว่าแพงเลยนะ
มันหนึ่งในพิณที่โด่งดังที่สุดในใต้หล้าเชียวนะ ต่อให้จ่ายเงินเท่าไรก็ยังไม่สามารถซื้อได้!
ว่ากันว
