่าหลายปีก่อนเคยมีพ่อค้าผู้ร่ำรวยต้องการจะซื้อตัวหนึ่งในราคาสองแสนตำลึง แต่ก็ยังไม่สามารถซื้อได้!
แปดหมื่นตำลึงนั่นจะต้องเป็นราคาที่ขายกับคนที่สนิทกันแน่ๆ!
อย่างไรก็ตามราคานั้นสูงมากจนน่ากลัว จึงไม่แปลกใจที่เซี่ยผิงกั่งจะรู้สึกประหลาดใจขนาดนี้ “ในเมื่อฟันไปแล้ว ใต้เท้าเซี่ยก็ไม่ต้องสนใจมันหรอก ถึงอย่างไรชีวิตของศิษย์น้องซังก็มีค่ามากกว่าพิณตัวนี้”
“จะได้อย่างไรเล่า เขามีราคาถึงแปดหมื่นตำลึงเลยหรือ ก็แค่ถูกแมงมุมกัดเท่านั้น มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องตายเสียหน่อย…” สีหน้าเซี่ยผิงกั่งเต็มไปด้วยโศกเศร้า ท่าทางของเขาสับสนราวกับเพิ่งจะกินยาพิษลงไป “เอาของแพงขนาดนี้ออกมาด้วยทำไม ไม่กลัวคนอื่นปล้นไปหรือ”
หากเขารู้แต่แรกว่ามันมีราคามากขนาดนี้ เขาคงไม่ฟันมันหรอก!
“ข้ากล้าสาบานว่าเมื่อครู่นี้ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ข้าคิดว่าพิณพัง…พิณตัวนี้มีราคาแค่ไม่กี่สิบตำลึงเท่านั้น หากจะให้ข้าชดใช้ก็คงไหว…”
[1] อู๋อิน ไร้เสียง
