อาหารและที่อยู่อาศัย ได้รับความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ แม้เขาจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนศิษย์พี่คนอื่นๆ แต่เมื่อเทียบกับคนทั่วไปแล้ว เขาก็ยังเหนือกว่าอยู่มาก
ไม่สามารถนับได้ว่าเป็นนักเรียนที่ยากจนจริงๆ
และตอนที่เขาไปหาน้ำตาวัวในชนบทห่างไกล เขาได้เห็นชาวนาที่เหน็ดเหนื่อยเหมือนวัวแก่พวกนั้น ได้เห็นบัณฑิตที่ขยันขันแข็งจนไม่ได้กินไม่ได้นอน และที่เขาได้พบเห็นมากที่สุดก็คือ เด็กๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยนอกจากเดินตามรอยบรรพบุรุษของพวกเขา
มันเตือนให้เขานึกถึงความลำบากที่ตนเองประสบพบเจอเมื่อครั้งยังเด็ก
เจียงจิ้นลู่มีท่าทางนิ่งกว่าเดิมมากและพูดน้อยลงด้วย หลังจากที่เขามอบของให้เซี่ยเฉียวแล้ว เขาก็ไม่รีบร้อนที่จะถามนางว่าจะปรุงน้ำตาวัวได้เมื่อไร
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้เรียนรู้อะไรจากข้างนอกมาไม่น้อยเลย” เซี่ยเฉียวค่อนข้างประหลาดใจ
“ก็แค่เห็นชีวิตของชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น…” เจียงจิ้นลู่รีบก้มศีรษะลงและเอ่ยด้วยความเคารพนบนอบ
แน่นอนว่าเขาได้รับความลำบากมามากเช่นกัน เพราะเขาอยากได้น้ำตาวัวจึงต้องถูกคนทุบตีเหมือนกับคนบ้าคนหนึ่ง
“ตอนที่ออกไปข้างนอกกับอาจารย์ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน ต่อให้อาจารย์จะไม่เปิดเผยตัวตน แต่ด้วยสง่าราศรีของอาจารย์ก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตย่ำแย่ไปได้เท่าใดนักหรอก ดูท่าแล้ว ต่อไปหากจำเป็นจะต้องออกเดินทางอีกก็ให้เจ้าไปเองจะดีกว่า” เซี่ยเฉียวเห็นว่าเขาเก็บอาการสงวนท่าทีก็คิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เ
