จียงจิ้นลู่ยิ้มขื่นอย่างจนใจ
พอเขาได้ออกไปเองตามลำพังจึงได้รู้ว่าการเดินทางไปกับอาจารย์นั้นมีความสุขมากเพียงใด
แถมนี่ยังเป็นการเดินทางไปไม่ไกลอีกต่างหาก!
“ในเมื่อเจ้าได้ของมาแล้ว พรุ่งนี้เจ้าก็ออกไปกับข้าสักหน่อย แล้วข้าจะแสดงให้เจ้าได้เห็นในสิ่งที่เจ้าอยากเห็นมาตลอด” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เจียงจิ้นลู่พยักหน้าอย่างว่าง่ายด้วยความคาดหวังเล็กน้อย
จ้าวเสวียนจิ่งนั่งถัดจากอาจารย์ ตลอดเวลาเขาไม่ได้พูดอะไรเลย เซี่ยเฉียวชำเลืองมองเขาเป็นครั้งคราว ก็เห็นว่าเขาทำหน้าเคร่งขรึมจริงจัง แทบจะทำเป็นไม่รู้สึกคุ้นเคยเลยด้วยซ้ำ
จ้าวเสวียนจิ่งผู้ชายคนนี้เสแสร้งแกล้งทำได้ดีกว่านางเสียอีก
จิบชา วางมาดเต็มที่
หากเป็นในจวนรัชทายาท คนผู้นี้จะต้องเข้ามาพูดคุยกับนางตั้งนานแล้ว
“ศิษย์น้องรัชทายาท พรุ่งนี้ข้าจะไปสะเดาะเคราะห์ให้คุณชายตระกูลเมิ่ง เจ้าจะไปด้วยกันไหม” เซี่ยเฉียวโยนหินถามทาง
“ตระกูลเมิ่ง?” จ้าวเสวียนจิ่งหัวเราะออกมาทันที “เขาโดนของ? ช่างเป็นเรื่องหาดูได้ยาก ข้าก็จะหาเวลาว่างไปดูเขาเสียหน่อย”
“รัชทายาทเพิ่งจะแต่งงานได้ไม่นาน ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนพระชายาให้มากหน่อยหรือ” ซังโหยวถามด้วยความหวังดี
วันที่รัชทายาทแต่งงานเขาก็ไปด้วย
เขาแอบมองท่ามกลางฝูงชนขณะที่รัชทายาทเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว
รูปลักษณ์หน้าตาของพระชายา…
งามสะเทือนถึงสวรรค์
เมื่อก่อนเขาคิดว่ารัชทายาทนั้นหล่อเหลาอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้ และการที่เข
