ากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งเป็นที่น่าเสียดายอยู่บ้าง แต่หลังจากวันนั้นเขาก็รู้สึกว่า ทั้งสองเป็นคู่กิ่งทองใบหยกจริง ช่างไร้ที่ติ!
เขาแค่หวังว่าจะได้เห็นคนที่งดงามทั้งคู่นี้อยู่ด้วยกันทุกวัน และจะเป็นการดีที่สุดหากเขาสามารถวาดมันลงในภาพวาดและเก็บมันไว้ตลอดไปได้
น่าเสียดายที่หลังจากรัชทายาทแต่งงานแล้ว เขากลับไม่รู้จักเชิญพวกเขาไปนั่งเล่นในจวนรัชทายาทบ้างเลย
เขายังอยากจะมองพระชายารัชทายาทให้นานอีกหน่อย แต่ไม่มีโอกาส…
ที่ซังโหยวไม่รู้อย่างแน่นอนก็คือ เดิมทีรัชทายาทคิดที่จะเชิญพวกเขาอยู่หรอก แต่เมื่อเขาคิดถึงความชอบที่น่ากังวลใจของซังโหยวแล้ว เขาก็ได้แต่ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป
เขามีศิษย์พี่คอยแต่คิดถึงโม่ชูเซิงคนหนึ่งก็พอแล้ว ถ้าหากซังโหยวเห็นว่าเซี่ยเฉียวหน้าตาดีแล้วแอบหน้าด้านชื่นชอบนางขึ้นมาอีกคน เขาคงอยากปัดกวาดทำความสะอาดสำนักแทนอาจารย์เสียแล้ว
จ้าวเสวียนจิ่งได้ยินที่ซังโหยวพูดดังนั้นแล้ว เขาก็หันไปมองเซี่ยเฉียวพลางเอ่ยอย่างจงใจ “เฉียวเฉียวอ่อนโยนและมีน้ำใจ มีคุณธรรมน่ารัก นางเคารพและเทิดทูนศิษย์พี่ใหญ่ยิ่งนัก หากรู้ว่าข้าจะออกไปข้างนอกกับศิษย์พี่ใหญ่ก็จะต้องวางใจ ไม่มีข้อกังขาใดๆ อยู่แล้ว”
