งแต่หลังจากคืนนั้น เขาก็รู้สึกว่าตนเองมีอะไรบางอย่างผิดปกติไป
……
เซี่ยเฉียวเห็นความปากแข็งของเขาก็เพียงแต่แค่นเสียงเยาะออกมาเล็กน้อยเท่านั้น “โชคร้ายของเจ้าอยู่ทางทิศเหนือ สถานที่ที่มีต้นไม้ใบหญ้า มีหินสีทอง ทั้งยังมีลักษณะทรุดโทรม น่าจะเป็นวันอู้อิ๋น[1] ยามโฉ่ว[2]โดยประมาณ วันนั้นชงตำแหน่งงูพิฆาตทิศเหนือ ชงพอดีกับเหรินเซิน[3] ซึ่งจะต้องไม่สมพงษ์กับแปดอักษรของเจ้าแน่ วันนี้ห้ามขุดดิน ฝังศพ ขอพร เดินทาง…คุณชายเมิ่งมีไปกี่ข้อแล้ว?”
เซี่ยเฉียวยืดตัวขึ้นเล็กน้อยและมองเขาด้วยรอยยิ้ม
สีหน้าของเมิ่งจี๋ฟังแข็งค้างไปแล้ว
วันอู้อิ๋นยามโฉ่ว? เมื่อมาคิดดูให้ดีแล้ว วันที่เขาค้างคืนข้างนอกเป็นวันนั้นจริงๆ…
นอกจากนี้ เพราะวันนั้นเขาอยู่คนเดียวในหมู่บ้านร้างนั่น เขาจึงรู้สึกกลัวมากจริงๆ จะนอนก็นอนไม่หลับ เขาจึงนับวัวนับแกะไปตามประสา แต่ก็เปล่าประโยชน์ พอนึกถึงท่าทางที่คนอื่นเขากราบไว้เทพเซียนกัน เขาก็กัดฟันทำตามบ้างเพื่อแอบขอให้เทพเซียนคุ้มครองให้ตนเองปลอดภัย
แล้วก็ยังมี…
มีหนูอยู่ที่นั่นด้วย ตัวมันใหญ่มาก
ตอนที่เขาหาบ้านพังๆ สักหลังเพื่อที่จะเข้าไปข้างใน เขาก็เห็นหนูตัวนั้นและตกใจมาก โชคดีที่เขาพกกระบี่ติดตัวไปด้วยจึงฟันหนูจนตาย แต่มันก็มีเลือดไหลเปื้อนไปหมด เขามองเห็นแล้วก็ไม่สบายใจ จึงอาศัยแสงจันทร์ขุดหลุมเล็กๆ ข้างนอกแล้วฝังมันไว้
นั่นถือเป็นการฝังศพได้ด้วยหรือไม่
สีหน้าเขาดูอัดอัดไม่สบายใจเลย
