นึกไม่ถึงเลยว่านักพรตน่ารังเกียจคนนี้จะพอมีความสามารถอยู่บ้างจริงๆ…
“ท่านพูดอยู่ตั้งนานก็เห็นเอาแต่พูดว่าข้าไปที่ไหนมา ยังไม่ได้บอกเลยว่าข้าเป็นอะไร…” เขายังปากแข็ง
ตอนที่ 1100 วิญญาณเงา
“เจ้ารู้สึกบ้างไหมว่า ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหนเหมือนจะมีคนเดิมตามหลังอยู่ตลอดเวลา เจ้าหยุด เขาก็หยุด มีเสียงเหมือนกับใบไม้หล่นลอยมา มีเงาจางๆ แต่พอหันกลับไปดูกลับไม่พบอะไรทั้งนั้นนอกจากเงาของตัวเอง”
“……” เมิ่งจี๋ฟังกลืนน้ำลาย
เซี่ยเฉียวยังพูดไม่จบ
“เจ้าคิดว่าเจ้าหูฝาดไปเองใช่ไหม” นางถามเสียงเรียบ
เมิ่งจี๋ฟังพยักหน้า “น่าจะใช่ หรือว่ามีผีจริงๆ ด้วย…”
แน่นอนว่าเขาพูดอย่างนั้นก็จริง แต่ในใจก็ยังรู้สึกกลัว ไม่เช่นนั้นวันนี้เขาคงไม่มาที่หอส่องชะตาหรอก
“ปัญหาของเจ้าจะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็เล็ก คนที่มีปัญหาแบบเจ้าก็มีมากอยู่ แต่อาการของแต่ละคนนั้นจะแตกต่างกันไป ซึ่งจะขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง หากเจ้ามีจิตใจแข็งแกร่งพอ อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะดีขึ้นได้เอง แต่หากเจ้าขี้ขลาด ก็จ่ายเงินมาให้คนอื่นๆ กำจัดมันให้เจ้าจะดีกว่า เพราะถึงอย่างไรหากปล่อยให้ของสกปรกติดตามอยู่ก็จะเป็นผลเสียต่อร่างกายอยู่ดี” เซี่ยเฉียวเอ่ย
สีหน้าของเมิ่งจี๋ฟังดูสับสนเล็กน้อย
ของสกปรก?
นักพรตปีศาจนี่หมายถึงว่ามีผีจริงๆ?
“ท่านเป็นนักพรตมิใช่หรือ การกำจัดมารปกป้องคนเป็นหน้าที่ของท่านนี่ ท่านเห็นอย่างนี้แล้วยังคิดที่จะไม่สนใจอีก? หากข้าไม่ให้เงินท่า
