ล้ว พวกนางก็เข้าไปในห้อง หากพวกเขาไม่ได้นอนคว่ำก็นอนตะแคง สรุปก็คือไม่ต่างอะไรกับฉากฆาตรกรรม ทำเอาพวกเฝิงหยิงหยิงและคนอื่นๆ ตกใจจนขวัญแทบบิน!
เฝิงหยิงหยิงเป็นห่วงสามีของนางจึงได้รีบเข้าไปช้อนตัวเขาขึ้นมา
คนผู้นี้ดื่มน้อยที่สุดก็จริง แต่เขากลับเมามากที่สุด หากไม่ใช่ว่าเขายังมีลมหายใจ เขาก็ดูไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว
เซี่ยเฉียวขยับเข้าไปใกล้จ้าวเสวียนจิ่ง แล้วยื่นมือไปสะกิดไหล่ของเขา
ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและก้มลงมองนาง สายตางุนงงจับจ้องหน้านาง ในขณะที่ริมฝีปากแฝงแววยิ้ม “ข้าชนะแล้ว”
“อะไรนะ” เซี่ยเฉียวชะงักไปทันที
ชนะอะไร หรือว่าชนะเกมทายหมัดกับท่านพ่อของนาง น่าดีใจยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเขาชนะได้เงินมาด้วยหรือไม่
“พวกเรากลับกันเถอะ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยอีก
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ตอนนั้นเป็นเวลาไม่น้อยแล้ว ต่อไปนี้นางจะต้องอยู่ในวังหรือไม่ก็ที่จวนรัชทายาทข้างนอกวัง จะอยู่บ้านตระกูลเซี่ยอีกไม่ได้แล้ว วันนี้นางยังต้องออกไปทำความคุ้นเคยกับจวนรัชทายาทด้วยจึงได้เรียกให้พ่อบ้านเข้ามาจัดการดูแลบิดาและพี่ชายใหญ่ แล้วตนเองก็พยุงจ้าวเสวียนจิ่งจากไป
“ข้าเดินได้” เขายังดื้อเอาการ ขนาดเดินไปสองก้าวแล้วหันมามองนางสองที และยังอารมณ์เสียขึ้นมาอีก ทันใดนั้นเขาก็หันมาอุ้มนางยัดเข้าไปบนรถม้าด้วยฝีเท้าที่ไม่มั่นคง
เฝิงหยิงหยิงที่ตามมาด้านหลังหันมองสามีของตนเอง…
ช่างเถอะ นางคงไม่กล้าเปรียบเที
