หากไม่บอกเจ้าสักคำก็คงจะไม่ดี แต่เรื่องนี้ข้าไม่ได้พูดกับใครเลยนะ ต่อไปข้าก็จะรักษาความลับให้อย่างดีด้วย”
“……” เซี่ยเฉียวอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก
มีคนรู้เรื่องนี้อีกคนแล้ว?
รู้ได้อย่างไรเนี่ย! นางแปลงโฉมได้ไม่สมบูรณ์แบบอย่างนั้นหรือ
สีหน้าของนางดูสับสน และรู้สึกราวกับว่าตนเองได้รับบาดเจ็บหนัก พออวี๋เซียนเห็นท่าทางน่าสงสารของนางก็รีบเอ่ยขึ้นทันที “ปรมาจารย์ยอดเยี่ยมมากแล้ว ข้าจะไม่สงสัยในความสามารถของท่านเพราะอายุของท่านอย่างเด็ดขาด! ในใจของข้าปรมาจารย์เป็นทั้งสหายที่ดีของข้าและเป็นทั้งผู้มีพระคุณของข้า ไม่มีตรงไหนขัดแย้งกันเลยสักนิด!”
“……” แววตาของเซี่ยเฉียวยังคงสับสนเล็กน้อย
ความจริงเรื่องที่รัชทายาทรู้เรื่องแล้ว นางก็ได้เตรียมใจไว้ก่อนนานแล้ว ซึ่งนางก็ยังรับได้
แต่อวี๋เซียนเพิ่งจะรู้จักนางแต่ไม่นานเท่าไรเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางใช้ใบหน้าของโม่ชูเซิงยามที่พบเจอกับนางแค่ไม่กี่หนเท่านั้น แต่นางกลับเผยพิรุธเสียแล้ว?!
มันเป็นการดูถูกอาชีพของนาง ทำให้นางสงสัยในฝีมือการแปลงโฉมของตนเอง และสะเทือนถึงอนาคตในสายอาชีพของนางไปตลอดชีวิต!
“เจ้า…” เซี่ยเฉียวร้องไห้ไม่ออก “รู้ได้อย่างไร…”
“มันก็เป็นเรื่องบังเอิญน่ะ ตอนที่ปรมาจารย์เป็นลม ข้าเห็นว่าที่คางของปรมาจารย์สกปรกนิดหน่อยก็เลยเช็ดออกให้ แต่กลายเป็นว่ายิ่งเช็ดก็ยิ่งแปลกๆ แล้วข้าก็พบว่าผิวหนังของปรมาจารย์อ่อนเยาว์ราวกับหญิงสาวอายุสิบห
