กสิบเจ็ดปี พอคิดว่าท่านและแม่นางเซี่ยไม่เคยปรากฏตัวในเวลาเดียวกันเลย ข้าก็ยิ่งสงสัย…จากนั้นก็ค่อยมั่นใจขึ้นมา” อวี๋เซียนอธิบายให้เซี่ยเฉียวฟัง
เซี่ยเฉียวยิ้มไม่ออก
นาง…ช่างน่าอนาถเกินไปแล้ว!
ถูกเปิกโปงอย่างต่อเนื่องเลยทีเดียว!
อันที่จริงอวี๋เซียนยังมีเรื่องสงสัยอีกมาก
อย่างเช่นทำไมทั้งสองตัวตนของนางจึงสามารถกราบอาจารย์ฝากตัวเป็นศิษย์ได้อย่างราบรื่นทั้งที่มีความแตกต่างกันมากขนาดนั้น รัชทายาทล่ะรู้เรื่องนี้หรือไม่ อาจารย์หลีผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่
แต่สงสัยก็ส่วนสงสัย นางพยายามคิดหาคำตอบเองโดยไม่ถามอะไรมากมายก็ได้
ตอนนี้นางแค่บอกเรื่องที่ตนเองรู้ความจริงแล้วให้เซี่ยเฉียวรับรู้ไว้ และทำตัวเป็นคนดีที่ซื่อสัตย์ก็พอ
ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ นางรีบถามทันที “พี่ชายใหญ่ของข้า…”
“ข้าไม่ได้บอก” อวี๋เซียนรีบตอบทันที “แต่ว่า…พี่ใหญ่เซี่ยให้ความเคารพและนับถือปรมาจารย์มากจริงๆ หากเขารู้ขึ้นมา เจ้าคงต้องหนีไปให้ไกลหน่อยแล้วล่ะ ข้ากลัวว่าเขาจะรับความสะเทือนใจกะทันหันไม่ได้และลงไม้ลงมือ”
“ก็นั่นน่ะสิ…” เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไม่ต้องประหม่า ไม่ต้องตื่นเต้นไป
แค่อวี๋เซียนรู้เท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่…
ก็แค่ความผิดพลาดครั้งหนึ่งโดยไม่ระวังเท่านั้น ต่อไป ต่อไปมันจะไม่เกิดขึ้นอีกอย่างแน่นอน
ไม่เป็นไร…นางจะไม่เป็นไรจริงๆ!
เซี่ยเฉียวพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองอย่างเต็มท
