งได้ต้องมีคนดูแล หากนางอยู่กับพวกเรา พี่หญิงของข้าก็จะต้อง…ยิ่งดีกว่านี้แน่”
ถ้าหากพี่หญิงใหญ่อยู่กับเขาตั้งแต่เด็ก เขาจะต้องว่านอนสอนง่ายแน่!
เซี่ยผิงไหวเองก็ดื่ม ใบหน้าของเขาแดงก่ำ
“เจ้าจะไปรู้อะไร ไม่ใช่เพื่อพวกไม่เอาไหนอย่างพวกเจ้าทั้งหมดนี่หรือ!” จู่ๆ เซี่ยหนิวซานก็ตบโต๊ะด้วยความโมโห “ที่ข้าต้องส่งนางไปก็เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของพวกเจ้าเอาไว้นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นลูกสาวของข้า ข้าก็ต้องเลี้ยงเองอยู่แล้ว!”
“แค่ก” เซี่ยผิงกั่งกระแอมออกมาหนึ่งทีเพื่อเป็นการเตือน
เวินหลันเฉิงรู้สึกว่าเขาได้ยินเรื่องอะไรที่ไม่ควรได้ยินเสียแล้ว
เขาอยากจะอุดหู
แต่ก็ไม่ทันแล้ว
“มีอะไรที่พูดไม่ได้ ข้างนอกก็มีคนทำนายดวงชะตาให้ลูกสาวที่รักของข้าไม่ใช่หรือ เห็นบอกว่านางมีดวงพิฆาตคนในครอบครัว? ก็ไม่ใช่ความลับอะไรนี่” เซี่ยหนิวซานดื่มจนเรอออกมาได้แล้ว “แต่รัชทายาทท่านวางใจได้ ลูกสาวของข้าพิฆาตแต่ญาติพี่น้องไม่พิฆาตสามี!”
จ้าวเสวียนจิ่งจิบเหล้าอีกหนึ่งที
ดื่มเข้าไปเถอะ ถือโอกาสนี้ดื่มให้มากๆ หน่อย
พ้นจากวันนี้ไปแล้ว……
อากาศอุ่นขึ้นแล้ว เขาคิดว่าเซี่ยหนิวซานควรจะเลิกดื่มเหล้าได้แล้ว
ที่ใต้โต๊ะเซี่ยผิงกั่งยื่นขาออกไปเตะบิดาอย่างแรงทีหนึ่ง เจ้าพ่อบ้านี่ใช้การไม่ได้เลย ทำให้น้องสาวของเขาสูญเสียความน่าเชื่อถือต่อหน้ารัชทายาทได้อย่างไร!
ตาแก่ตัวถ่วง วันนี้เขาน่าจะเอาน่องไก่อุดปากเขาไว้เสียจริง!
ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า
