่ผ่านไปสักพัก พอพวกเขาเข้าไปถึงห้องชั้นใน จู่ๆ เขาก็เข้าใจขึ้นมา และจัดการกลืนกินนางทั้งตัว
ชีวิตแต่งงานนี้เป็นอะไรที่ช่าง…ไร้ยางอายจริงๆ
โชคดีที่ตอนนี้สุขภาพของนางดีขึ้นแล้ว ไม่อย่างนั้น…เกรงว่าวันละสามมื้ออย่างนี้ นางคงจะทนไม่ไหว
……
พริบตาเดียวก็ถึงวันที่นางต้องกลับบ้าน
……
เซี่ยเฉียวพาจ้าวเสวียนจิ่งกลับบ้านตระกูลเซี่ย
ถ้าหากเป็นคนอื่น เมื่อรัชทายาทมาบ้านอย่างนี้ก็คงจะประหม่าจนพูดอะไรไม่ออก แต่เซี่ยหนิวซานเป็นพวกทำอะไรไม่ค่อยคิดอยู่แล้ว หลังจากที่เขาเห็นหน้ารัชทายาทก็ฉีกยิ้มออกมาทันที “ลูกเขย! วันนี้หากไม่เมาไม่กลับ!”
“……” เซียวเฉียวเกือบเซล้ม
ใครจะไม่เมาไม่กลับกับท่าน…
“ตกลง ท่านพ่อตา วันนี้ต้องรบกวนท่านแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งกลับตอบรับอย่างเบิกบานยิ่ง
เซี่ยหนิวซานได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งดีอกดีใจหัวเราะออกมาเสียงดัง
มือใหญ่ยังตบบ่าจ้าวเสวียนจิ่งอีกต่างหาก “เมื่อก่อนข้าไม่ได้ดูแลท่านให้ดี วันนี้ท่านมาแล้ว พวกเราพ่อตาและลูกเขยก็มาพูดคุยกันสักหน่อย สุราบ้านนี้ก็มีเพียงพอ จริงสิ ข้าเรียกลูกบุญธรรมของข้ามาดื่มด้วยกันสักกี่จอกดีกว่า! มีลูกชาย ลูกบุญธรรม และลูกเขย อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาหมดแล้ว!”
เซี่ยเฉียวเชื่อว่า นั่นถือเป็นจุดสูงสุดในชีวิตของบิดานางแล้ว
เป็นเรื่องดีที่นางแต่งงานออกเรือนไปกับรัชทายาท แต่ในประวัติศาสตร์ทุกราชวงศ์ที่ผ่านมาคงไม่มีพ่อตาของรัชทายาทคนไหนใจกล้าบ้าบิ่นและไม่เกรงใจใ
