จอ่อนไม่ได้ “ศิษย์พี่ก็คือศิษย์พี่ เจ้าก็คือเจ้า แบบนี้ได้ไหม ข้าสามารถแสร้งทำเป็นไม่รู้ต่อไปได้”
“ท่านไม่เคยรู้อะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!” เซี่ยเฉียวท่าทางจริงจัง
นางเองก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าเขารู้แล้วต่อไปได้!
ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ต่อไปนี้ตอนที่นางเรียกเขาว่าศิษย์น้องก็จะไม่มีความสุขเหมือนเดิมแล้ว
“โกรธหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเก็บอาการเล็กน้อย “ข้าเห็นว่าเจ้าต้องแสร้งทำแบบนั้นต่อหน้าข้าน่าจะลำบากมาก”
“ข้าไม่ลำบากสักนิด ข้ามีความสุขมาก” เซี่ยเฉียวเอ่ยท่าทางจริงจัง
“……” จ้าวเสวียนจิ่งจนปัญญาจริงๆ “ต่อไปเจ้าอยู่บ้านก็เป็นเซี่ยเฉียว พออยู่ข้างนอกก็เรียกข้าว่าศิษย์น้องไม่ต่างอะไรจากเมื่อก่อน”
“ท่านอยากจะมีทั้งสองคนเลยหรือ” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วและเริ่มทำตัวไม่มีเหตุผล “วันนี้ข้าอารมณ์ดีจึงลดเกราะป้องกันตัวลง มิฉะนั้นด้วยความสามารถอย่างท่านหรือจะหลอกข้าได้”
“ข้าผิดเอง” จ้าวเสวียนจิ่งทำหน้าโอนอ่อน แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ ใบหูนาง “เพียงแต่ในเมื่อเกราะป้องกันนี้ลดลงมาแล้วก็ไม่ต้องใส่กลับเข้าไปอีกไหม พวกเราเป็นสามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันวันแรก สามีอย่างข้าก็อยากที่จะปฏิบัติต่อกันอย่างตรงไปตรงมากับเจ้าน่ะ”
“……” เซี่ยเฉียวหน้าแดงด้วยความเขินอาย
ปฏิบัติต่อกันอย่างตรงไปตรงมาอะไรน่ะ พูดอะไรออกมาน่าอายไหมเนี่ย
จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ไม่รู้ว่านางเขินอายอะไร
เขารู้สึกว่านางเหม่อลอย ท่าทางเขินอายมาก หลังจากที
