ขาจริงๆ
ฝันไปเถอะ!
“ข้าแก่กว่าเจ้าหน่อย แม้ว่าจะไม่ได้มีประสบการณ์อะไร แต่ถึงอย่างไรข้าก็เป็นผู้ชาย เรื่องแบบนี้คงไม่ต้องรบกวนให้พระชายาลงมือด้วยตัวเองแล้ว” น้ำเสียงจ้าวเสวียนจิ่งกระฉับกระเฉง เขาถอดมงกุฎออกด้วยตัวเอง ทันทีที่เขาปลดเข็มขัด เสื้อคลุมสีแดงสดก็ร่วงลงมาทันที
“……” เซี่ยเฉียวรู้สึกลนลานขึ้นมาในทันใด
นี่มันกะทันหันไปหน่อยไหม
จะไม่นอนคุยกันใต้ผ้าห่มกันก่อนหรือ!
อย่างไรก็ตาม เสื้อผ้าของรัชทายาทยังคงเรียบร้อยมาก หลังจากที่เขาถอดเสื้อคลุมออกแล้วก็ดูเหมือนว่าจะไม่รีบร้อนที่จะเข้าใกล้เซี่ยเฉียวอีก เซี่ยเฉียวให้กำลังใจตัวเองแล้วเผยรอยยิ้มน่ารักว่าง่าย “สุขภาพข้าไม่ค่อยดี ฝ่าบาท…อ่อนโยนหน่อยได้ไหม”
“!!!” หน้าอกของจ้าวเสวียนจิ่งสั่นกระเพื่อม เขาไอออกมาเล็กน้อย
เซี่ยเฉียวเห็นความลำบากใจของเขา นางก็ยิ่งยิ้มสดใส ดวงตาทั้งสองของนางดูเหมือนจะเป็นประกาย
“เฉียวเฉียวอย่ากังวลไปเลย ข้าจะต้องระมัดระวังและอ่อนโยนกับเจ้าอยู่แล้ว” หลังจากจ้าวเสวียนจิ่งจัดการกับอารมณ์ของตนเองแล้ว เขาก็ขยับเข้าใกล้ด้วยดวงตาเย้ายวนเล็กน้อย
ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะใบหน้า มีกลิ่นสุราจางๆ
ม่านปักลายและเทียนสีแดงสะท้อนคนทั้งสองจนเป็นสีแดงมลังเมลือง
เซี่ยเฉียวเองก็รู้ดีว่าจะนอนคุยกันใต้ผ้าห่มก็คงเป็นไปไม่ได้ วันดีๆ อย่างนี้ หากจ้าวเสวียนจิ่งไม่ทำอะไรสักอย่าง เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว
และเห็นได้ชัดว่าเขาเป็น
รูปร่างหน้าตาของเซี่ยเ
