แล้วว่า ท่านไม่เชื่อฟังนาง ก็เลยไม่ให้ท่าน” เซี่ยซีเอ่ยจริงจัง
“……” เซี่ยผิงไหวรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว “ก็นางไม่ได้บอกว่าจะไปขุดทองคำเองนี่? ถ้าหากพี่หญิงใหญ่พูดอย่างนั้น ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไป ข้าก็ต้องไปอยู่แล้ว!?”
เขาโวยวายเสร็จแล้วก็นึกถึงคำพูดของศิษย์ป้าโม่ที่ว่า…ความสุขหรือความโกรธเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น
ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็ดูเหมือนจะร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมๆ กัน แต่เขาพยายามแสร้งทำเป็นไม่แสดงออก ซึ่งมันแปลกมาก
เซี่ยซีเห็นเช่นนั้นก็ตื่นตระหนกจนต้องรีบวิ่งหนีไป
พี่รองเป็นบ้าเพราะทองคำไปแล้ว
นางวิ่งอย่างรวดเร็วไปที่เรือนใหญ่ เซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งกำลังนั่งดื่มเหล้าด้วยกัน เมื่อพวกเขาเห็นนางก็งุนงงเล็กน้อย แต่เมื่อมองดูอีกทีก็เห็นว่าเซี่ยผิงไหวกำลังไล่ตามนางมา ท่าทางเหมือนกำลังจะฆ่าคน
ขณะที่เซี่ยผิงไหวกำลังจะพุ่งเข้าประตูมา เซี่ยผิงกั่งก็เตะเขาออกไปเสียก่อน
“เจ้าทำอะไร ขู่อะไรให้น้องสาวของเจ้าตกใจ” เซี่ยผิงกั่งดุกว่าเซี่ยผิงไหวเสียอีก
เซี่ยผิงไหวน้อยใจจะตายแล้ว “ใครขู่นางกันเล่า นางมีทองคำ ข้าแค่อยากจะขอยืมทองคำนางไปใช้หน่อยก็เท่านั้น…”
“ทองคำ?” พริบตาเดียวเซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งก็จับจ้องไปที่กล่องในมือของเซี่ยซี
เซี่ยซีหน้ามุ่ยทันที
