เลาะกับเซี่ยผิงกั่งนั้นเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย
วันแต่งงานของรัชทายาทกำลังจะมาถึงในไม่ช้า พวกเขาไม่ควรที่จะยุ่งเกี่ยวกับตระกูลเซี่ยมากเกินไปในเวลานี้
พวกเขาจึงยอมรับความขี้ขลาดของตนเองแต่โดยดี จากนั้นเซี่ยผิงกั่งจึงได้พยักหน้าให้พวกเขา “เช่นนั้นก็เอาเถอะ พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว”
“…” เมิ่งจี๋ฟังขบกรามอย่างอึดอัดใจ
เขาโตมานานขนาดนี้แล้ว นอกจากตอนที่เขาต้องเสียหน้าต่อหน้ารัชทายาทก่อนหน้านี้แล้ว ก็ไม่มีใครทำให้เขาโกรธได้มากเท่านี้อีกแล้ว
พวกเขาทั้งหมดต่างก็ให้เมิ่งจี๋ฟังเป็นผู้นำ เวลานี้แต่ละคนจึงทำตามเมิ่งจี๋ฟัง
เขาแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย “ไป”
พอเมิ่งจี๋ฟังพูดจบ คนอื่นๆ ก็บังคับหัวม้าจากไปอย่างน่าอับอาย
“พวกคุณชายบ้านรวย” เซี่ยผิงกั่งออกอาการอิจฉาเล็กน้อย “บอบบางนุ่มนิ่ม หากข้าเป็นสิ่งโต ข้าจะกินพวกเขาทั้งเป็น”
“…” เซี่ยเฉียวเม้มปาก นางไม่คิดที่จะพูดเรื่องโหดเหี้ยมเช่นนั้นกับพี่ชายใหญ่ แต่กลับพูดขึ้นว่า “คุณชายเมิ่งผู้นั้นจะมีเคราะห์เร็วๆ นี้”
