เกรงใจแม้แต่น้อย…
เขาไม่สบอารมณ์และเอ่ยขึ้นโดนสัญชาตญาณทันที “แม่นางมีรถม้าไม่นั่ง แต่กลับเดินเท้าเข้าเมืองอย่างนี้ หรือว่าบนรถม้าซ่อนอะไรที่ให้คนอื่นรู้เห็นไม่ได้เอาไว้”
เขาพูดจบแล้วก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย
แต่เขาก็พูดมันออกไปแล้ว สายเกินไปที่จะเก็บกลับมา และเพราะศักดิ์ศรีหน้าตาของตนเองเขาจึงยังรักษาท่าทางเย่อหยิ่งนั้นไว้และมองนางอย่างเย็นชา
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย “เกี่ยวอะไรกับเจ้า”
“จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร” น้ำเสียงของเมิ่งจี๋ฟังดูรีบร้อนอยู่บ้าง “หรือว่าแม่นางเซี่ยถูกบีบบังคับคุกคามที่นอกเมือง บนรถม้ามีคนร้ายอะไรอยู่หรือเปล่า ข้าดูๆ แล้วม้าตัวนี้เดินเงอะๆ งะๆ ข้างในดูไม่เหมือนรถม้าว่างเปล่า”
เขาพูดจบก็หันไปมองเจ้าหน้าที่ทหารที่อยู่ตรงประตูเมือง “พวกเจ้าทำงานกันหรือเปล่า มีคนน่าสงสัยก็ไม่รู้จักตรวจสอบสักหน่อย หากมีคนร้ายแฝงตัวเข้ามาในเมืองทำร้ายชาวบ้าน ข้าจะดูสิว่าพวกเจ้าจะอธิบายตนเองอย่างไร!”
เซี่ยซีขึงตาใส่เมิ่งจี๋ฟังราวกับว่าคนผู้นี้แย่งทองคำของนางไปกระนั้น
