นเก่งด้วย
เพียงแต่น่าเสียดายที่คนอย่างนี้ถูกรัชทายาทจับจองไปเสียแล้ว
“อย่างนั้น…ก็อาจจะไม่ได้” เซี่ยเฉียวไม่ได้มีความประทับใจที่ดีกับเมิ่งจี๋ฟังเท่าไรนัก
คนผู้นี้เกิดมามีอันจะกิน ดื้อรั้นเล็กน้อย ไม่ใช่คนประเภทเดียวกันกับนาง
ผู้คนที่นางชื่นชมไม่ว่าชายหรือหญิงล้วนแต่เป็นพวกติดดินและจิตใจมั่นคง ต่อให้เป็นเหมือนพี่ชายใหญ่ของนางก็ตาม แม้ว่าเขาจะดุร้ายไม่มีเหตุผล แต่เขาก็ไม่ได้เหลวไหลไร้สาระในเรื่องที่สำคัญๆ
เมิงจี๋ฟังเป็นพวกที่เหลวไหลไร้สาระแม้แต่กับเรื่องสำคัญ
เห็นได้ชัดว่าองค์ชายสี่ไม่มีความทะเยอทะยาน และพระสนมเมิ่งกุ้ยเฟยเองก็เป็นคนใจกว้าง แต่ตระกูลเมิ่งก็ยังคงฝันถึงบางสิ่งที่ไม่ควรฝัน เมิ่งจี๋ฟังผู้นี้ก็ไม่ค่อยจะให้ความเคารพต่อรัชทายาทเท่าใดนัก
นางไม่ชอบคนที่มีใจคดเคี้ยวและสนใจแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง
พอเมิ่งจี๋ฟังได้ยินที่เซียเฉียวพูด ความนับถือตนเองของเขาก็ได้รับความกระทบกระเทือนเล็กน้อย
หลายเดือนมานี้เขาเองก็ถามไถ่เรื่องของตระกูลเซี่ยอยู่ตลอดทั้งออกหน้าและไม่ออกหน้า และได้รู้ว่าแม่นางเซี่ยผู้นี้ดูเหมือนว่าจะสุขภาพไม่ค่อยดีนัก จะต้องไปพักผ่อนบำรุงร่างกายที่หมู่บ้านในชนบท ไม่โผล่หน้าโผล่ตามาเลย
เขาอดเป็นห่วงนางไม่ได้ พอนึกว่าหากหญิงสาวผู้นี้อาจจะตายไปทั้งอย่างนั้นก็ช่างน่าเสียดายจริงๆ
วันนี้เขาเห็นนางแต่ไกลก็รู้สึกดีใจ รีบเข้ามาหานาง แต่กลับได้รับการปฏิบัติตอบอย่างเย็นชาโดยไม่มีความ
