นางพูดจบก็ล้วงเอากระดาษปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วส่งให้เซี่ยเฉียวดู
“นี่เป็นสัญญาที่พวกเขายืมเงิน” เซี่ยซีเอ่ยจริงจัง
“……” ในใจเซี่ยเฉียวเย็นวาบ นางอ้าปากค้าง “เจ้าถึงกับพกติดตัวไว้ด้วย?”
“ต้องพกมาด้วยสิ พวกเขาไม่มีเหตุผล หากข้าไม่พกมาด้วย พวกเขาก็จะแอบมาฉกไปได้” เซี่ยซีวิเคราะห์อย่างจริงจัง
“ใช่…ถูกต้องแล้ว…” เซี่ยเฉียวยอมรับ บิดาและพี่ชายใหญ่ของนางไม่ใช่คนดีอะไร “แล้วของที่อยู่ในห้องของเจ้าล่ะ เจ้าทำอย่างไร พวกเขาจะไม่ไปฉกเอาได้หรือ”
“พวกเขาไม่ฉกพวกเครื่องประดับและเสื้อผ้าหรอก พวกเขาแค่ขโมยเงินและโฉนดกระดาษ พวกเขาไม่แตะบัญชีกลาง แต่จะมาวุ่นวายกับคลังส่วนตัวของข้า ดังนั้นทรัพย์สมบัติอื่นจึงถูกข้าซ่อนไว้อย่างดีแล้ว” ใบหน้าของเซี่ยซีแสดงความภาคภูมิใจเล็กน้อย
“อย่างนั้น…ข้าขอถามอะไรล่วงเกินหน่อยได้หรือไม่…” นางเอาไปซ่อนไว้ไหนนะ…
คงจะไม่ลืมอีกใช่ไหม
เซี่ยเฉียวยังไม่ทันพูดจบ แต่เซี่ยซีก็เข้าใจได้เอง นางยิ้มแฉ่ง “ข้าซ่อนไว้ในเรือนของท่าน!”
“…” เซี่ยเฉียวเม้มริมฝีปาก
นาง…ไม่รู้จริงๆ!
หากนางกลับไปหา…ไม่แน่อาจจะมีโชค?
แต่พอนางเห็นท่าทางเชื่อใจนางของเซี่ยซีแล้ว เซี่ยเฉียวก็ยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ช่างมันเถอะ นางกว่าจะหาที่ซ่อนดีๆ ได้ ก็ปล่อยให้นางซ่อนต่อไปเถอะ นางจะได้ไม่ต้องเอาเงินไปซ่อนในถุงเงินของคนอื่นอีก
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นจอบของเซี่ยซีก็ไปกระทบเข้ากับของแข็งอะไรบางอย่าง
