างกลัวว่าพี่หญิงใหญ่จะเป็นลมไป
เซี่ยเฉียวยิ้มออกมาทันที
“ข้าคุ้นเคยกับงานนี้ดี ก่อนหน้านี้ก็ทำมาไม่น้อย อย่าได้กังวลไป ทำด้วยกันก็แล้วกัน” ตอนที่เซี่ยเฉียวขุดหลุมนางดูสบายๆ ที่สุด
การเคลื่อนไหวของนางเชื่องช้าไม่เหมือนกับกำลังขุดอะไรบางอย่าง แต่กลับเหมือนนางกำลังปักผ้าอย่างค่อยเป็นค่อยไป ขุดไปหยุดไป จากนั้นก็มองไปรอบๆ
เซี่ยซีเห็นนางอย่างนั้นก็ได้แต่ต้องปล่อยนางไปและพยายามลงแรงด้วยตัวเองหนักขึ้นจนดูเหมือนว่ามีใครกำลังแย่งดินกับนางอย่างไรอย่างนั้น ไม่นานนักนางก็เหนื่อยจนหอบไม่หยุด
“เจ้าจะรีบร้อนไปทำไม ฟ้ายังสว่าง ค่อยๆ ขุดไปก็ได้ ของก็ยังอยู่ที่นี่ ไม่หนีไปไหนหรอก” เซี่ยเฉียวเองก็เข้าใจความตั้งใจของนาง แต่ก็ยังตั้งใจพูดจาหยอกล้อนางอยู่ดี
มือของเซี่ยซีเปื้อนดินไปหมด
เสื้อคลุมบนร่างนางก็สกปรกไปแล้ว หิมะก็ยังตกลงมาไม่น้อยเลย
“ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วน เจ้าต้องทำมันอย่างใจเย็นและผ่อนคลาย ก็เหมือนกับตอนที่เจ้าคิดคำนวณบัญชีก็ต้องทำอย่างช้าๆ ไม่ต้องรีบร้อน พอคนอื่นเห็นเข้าก็จะคิดว่าเจ้าเก่ง” เซี่ยเฉียวมองน้องสาวของตนและรู้สึกชอบนางอย่างจริงใจ
