ยวยังรู้สึกว่าตนเองน่ารังเกียจมาก
ขณะที่นางถามคำถามนี้ พานเจียวก็กำลังจะพุ่งเจ้ามาฉีกอกนางทันที
ใบหน้าของเหยียนเค่อเป่าซีดเผือด เขาได้ยินคำพูดแต่ละคำของนางแล้วก็อดที่จะตัวสั่นขึ้นมาไม่ได้
“ปรมาจารย์! ลูกสาวของข้าไม่ใช่เป็นคนอย่างที่ท่านพูดจริงๆ! ทุกวันจะพูดหรือไม่พูดนางก็มีแต่ฮั่นเหวิน ฮั่นเหวินบาดเจ็บที่มือ นางเองก็ปวดใจมาก และยังไปหาหมอเรียนรู้วิธีการนวดเพราะอยากจะดูแลเขาหลังจากที่แต่งงานไปแล้ว! ลูกสาวของข้าเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาตั้งแต่เล็ก สิ่งของและผู้คนที่นางหมายปองแล้วก็จะไม่มีวันเปลี่ยนใจง่ายๆ…” มารดาของพานเจียวร้องไห้อย่างโศกเศร้า
“ใช่แล้ว ปรมาจารย์ เจียวเหนียงเป็นเด็กที่ข้าเห็นมาตั้งแต่ยังเล็ก เด็กทั้งสองมีความสัมพันธ์ต่อกันดีมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นอย่างนั้น…” คนตระกูลฟู่เองก็เอ่ยเช่นกัน
เซี่ยเฉียวมองไปที่ตำแหน่งของฟู่ฮั่นเหวิน
“เจ้าเห็นแล้วหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยเบาๆ
จากสายตาของคนตระกูลฟู่ พวกเขาก็ไม่รู้ว่าปรมาจารย์กำลังพูดกับใครอยู่ แต่ทันใดนั้นมันก็ทำให้ใจของพวกเขาเย็นเยียบ
“ข้าไม่เคยไม่เชื่อนาง…” ฟู่ฮั่นเหวินเอ่ยปาก
“ข้าก็แค่..”
เพราะมือข้างนั้นของตน เดิมทีเขาก็กลัวว่าจะมอบอนาคตที่ดีให้กับนางไม่ได้อยู่แล้ว พอมาให้ยินสิ่งที่เหยียนเค่อพูดเข้าไปอีก ในใจของเขาจึงรู้สึกเสียใจ บวกกับตอนนั้นเขาไม่มีแรงที่จะดิ้นรนจริงๆ จึงได้…ยอมแพ้ไป
ตอนนี้เขากลายเป็นวิญญาณแล้วจึงเพิ่งรู้ว
