ใจโยนปิ่นลูกปัดอันนั้นทิ้งไปไม่ได้สินะ”
ทันทีที่เหยียนเค่อเป่าได้ยินเช่นนั้น แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“ค้น!” เซี่ยผิงกั่งสั่งให้คนลงมือทันที
เหยียนเค่อเป่าก็แค่เป็นบัณฑิตคนหนึ่งเท่านั้น เขาจะสู้เจ้าหน้าที่ทางการพวกนี้ได้อย่างไร
หลังจากนั้นมาไม่นานพวกเขาก็ค้นเอาปิ่นลูกปัดดอกไม้ออกมาได้
พานเจียวเห็นเช่นนั้นก็ประหลาดใจทันที “พี่ชาย? มันเป็นของของข้า…”
พี่ฮั่นเหวินเป็นคนซื้อปิ่นปักผมอันนี้ให้นาง มันไม่ได้เป็นของหายากอะไร แต่พี่ฮั่นเหวินเสียบไข่มุกสีชมพูไว้ให้นางเม็ดหนึ่งด้วย มันไม่ได้ใหญ่มาก แต่นางชอบมันมากจริงๆ นางเพิ่งจะได้ปักแค่สองครั้งก็ทำมันหายไป และนางก็ไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับพี่ฮั่นเหวิน…
“ข้าเก็บได้โดยบังเอิญ ไม่เคยคิดเลยว่ามันเป็นของน้องหญิง” สีหน้าเหยียนเค่อเป่าไม่เปลี่ยนแปลง
พอเขาพูดจบก็ยื่นมันไปให้พานเจียว
มือของพานเจียวที่ถือปิ่นลูกปักดอกไม้นั้นสั่นเทา นางดูเศร้ามาก
เซี่ยเฉียวหยิบกระดาษยันต์ออกมาจากอกเสื้อของนางแล้วโยนมันขึ้นไปในอากาศ นางร่ายคาถาเล็กน้อยแล้วซัดมันใส่ทะเลสาบ
วิญญาณของฟู่ฮั่นเหวินถูกบังคับลากขึ้นมาในชั่วพริบตา ท่าทางเขาไม่รู้อิโหน่อิเหน่และตื่นตระหนกเล็กน้อย เพราะถึงอย่างไรเขาก็เพิ่งจะกลายเป็นวิญญาณจึงยังมีความงุนงงลนลานอยู่บ้าง
เซี่ยเฉียวแค่จับเขามัดไว้ และไม่ได้พูดกับเขาทันที
แต่กลับหันไปพูดกับเหยียนเค่อเป่า “เจ้าเคยพูดว่าเจ้าและแม่นางพานเคยมีความสัมพันธ
