องเขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างมาก!
เขาไม่สนใจศพบนพื้นแล้ว และอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เซี่ยผิงกั่ง ยิ่งเขามองมากเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น สีหน้าของเขาตกใจกลัวสุดขีด
ผู้ชายคนนี้น่าเกลียดจริงๆ!
ไม่ใช่ว่าหน้าตาน่าเกลียดนะ แต่เป็นลักษณะท่าทาง!
เขาบึกบึนเหมือนหมี ตัวสูงกว่าคนอื่นไปช่วงศีรษะหนึ่ง หากต้องการเห็นรูปร่างหน้าตาของเขาก็ต้องยกคอขึ้น ซึ่งมันยากจริงๆ!
ความสูงของเขาก็น่าภูมิใจและเตะตาอยู่แล้ว แต่เขากลับไม่สนใจรูปร่างหน้าตาภายนอก ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาถูกปกคลุมด้วยไปด้วยหนวดเครา หากดูจากดวงตา เขาก็ยังเป็นหนุ่ม แต่พอเห็นเคราแล้ว ใครที่ไม่รู้ก็อาจจะคิดว่าเขาเป็นคนป่าที่อายุสามสิบสี่สิบแล้ว!
ผิวของเขาหยาบกร้าน สายตาของเขาดุดัน น้ำเสียงหยาบหนา เสื้อผ้าก็ดิบหยาบน่าอาย!
เขาสวมชุดดำเทาทั้งตัว รองเท้าสวมใส่อยู่ก็เปื้อนดิน เขามีดาบขนาดใหญ่อยู่ที่เอว กระบี่อ่อนอยู่ข้างตัว และแม้แต่ของที่อยู่บนผมเขาก็ดูเหมือนจะเป็นอาวุธแหลมคมทั้งนั้น!
ซังโหยวอดถอยหลังออกไปไม่ได้ จู่ๆ มือทั้งสองของเขาก็เหมือนจะไม่ฟังคำสั่ง เขาอดหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกไม่ได้…
“ศิษย์พี่ซัง ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม” เจียงจิ้นลู่มองซังโหยวด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ
มุมปากซังโหยวกระตุกเล็กน้อย “โคลนที่ติดเท้าเขา…ดูแล้ว…ขัดตาจริงๆ…”
“แล้วจะทำอย่างไรได้ ศิษย์พี่ซังท่านพยายามทนเอาหน่อยเถอะ คุณชายเซี่ยกำลังทำคดีน่ะ…” เจียงจิ
