กลแทน นางโบกมือเรียกเซี่ยผิงไหวให้เข้าไปหาเพื่อทดสอบวิชาความรู้ของเขา
เซี่ยผิงไหวเองก็ตื่นเต้นมาก
เมื่อก่อนเขาคิดว่าการที่เขามีอาจารย์นั้นไม่มีอะไรดีเลย ไม่ต้องพูดถึงการถูกควบคุมหรอก เขายังมักจะถูกคนอื่นยั่วยุและถูกเกลียดโดยไม่มีเหตุผล ซึ่งมันเป็นปัญหาอย่างมาก
แต่ตอนนี้เมื่อเขาเห็นว่าอาจารย์ป้าแค่พูดอย่างสบายๆ ออกมาประโยคเดียวก็ทำให้ติงเม่าโกรธจนหายใจไม่ออกได้แล้ว เขาก็ยิ่งเลื่อมใสมากขึ้นไปอีก
“อาจารย์ป้า ท่านดูสิว่าเขาโกรธแค่ไหน พวกเราก็ควรจะโจมตีต่อไปจนเขายอมคุกเข่ายอมรับผิดไหม!” เซี่ยผิงไหวตาเป็นประกาย
“หากเขายอมรับผิดแล้วเจ้าจะรู้สึกสะใจอย่างนั้นหรือ” เซี่ยเฉียวอดยิ้มออกมาไม่ได้
“แน่นอนสิ ให้เขาคุกเข่าลงแล้วพูดว่าข้าทำผิดไปแล้ว! ต่อไปหากเขาเห็นข้าก็ให้เขาหันหน้าหนีไปเลยไม่กล้าหาเรื่องข้าอีกจึงจะดี!” เซี่ยผิงไหวรีบตบอกตัวเองทันทีท่าทางราวกับว่าวันนั้นได้มาถึงแล้วกระนั้น
เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกจนใจ “หากอย่างนั้นก็แปลว่าเจ้าอยากเอาอย่างพี่ชายใหญ่ของเจ้า ต่อไปก็อยากจะเป็นคนเหมือนเขา”
“ไม่ใช่อย่างนั้นเสียหน่อย! ข้าก็เป็นของข้าสิ ใครจะอยากเหมือนเขา!” เซี่ยผิงไหวไม่พอใจขึ้นมาแล้ว
คนที่เขาเกลียดมากที่สุดบนโลกใบนี้ก็คือเซี่ยผิงกั่งนั่นแหละ!
เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมาเบาๆ “พี่ชายใหญ่ของเจ้าก็เป็นเช่นนี้ โมโหก็แค่นเสียง ไม่ชอบขี้หน้าใครก็บอกว่าตนเองเป็นบิดาของคนผู้นั้น พอโมโหขึ้นมาก็
