งใหญ่เหล่านี้กับเซี่ยผิงไหวมากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยใส่ใจ
ฉันถูกสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าตอนนี้ฉันจะควบคุมตัวเองได้มากแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่ค่อยมีสติสัมปชัญญะเมื่อเทียบกับคนทั่วไป
สอนซ้ำๆ แล้วก็ยังทำไม่ได้ เกรงว่าแม้เขาจะเก็บอาการบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยรู้ความเท่าไรนักเมื่อเทียบกับคนทั่วไป
หากนางพูดเรื่องเหล่านี้ไป แล้วเขาพอจะเข้าใจบ้าง ไม่ทำให้คนอื่นคิดว่าเขาเป็นคนโง่ที่หลอกได้ง่าย แค่นั้นก็พอแล้ว
“ดังนั้นเมื่อครู่นี้อาจารย์ป้าก็โกรธมากเหมือนกัน เพียงแต่ไม่แสดงออกมาเท่านั้นหรือ พวกเขาเองก็มองไม่ออก แล้วยังกลัวท่านอีก” เซี่ยผิงไหวเอ่ยถาม
“…”เซี่ยเฉียวหยักหน้าอย่างจนปัญญา
ความจริงแล้วนางไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย
นางไม่โกรธเพราะว่าสุขภาพร่างกายของนางไม่ดี นางจึงเรียนรู้ที่จะปรับอารมณ์ของตนเองได้ตั้งนานแล้ว และจะไม่มีอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เพราะเรื่องเล็กน้อยเท่านี้หรอก
“หากอย่างนั้นต่อไปข้าจะเรียนรู้จากท่าน” เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าอาจารย์ป้าที่อยู่ตรงหน้าเขานี้เก่งกว่าอาจารย์เขามากเลย “อาจารย์ป้า ท่านมีเหตุผล ไม่ชอบดุด่าข้า ท่านพูดเสียงเบา ฟังแล้วสบายใจจริงๆ!”
“เซียวอวี้หรงทำให้เจ้าไม่ชอบขนาดนั้นเลยหรือ” เซี่ยเฉียวจนใจจริงๆ
น้องชายงี่เง่าของนางไม่รู้จริงๆ ว่าราคาของการที่ไม่เคารพอาจารย์นั้นเป็นอย่างไร
เป็นเพราะเซียวอวี้หรงอดทนอกลั้นกับเขาด้วย จึงได้ยอมให้เขาติดตามเรียนรู้อยู่ข้างกายต่อไป หากเปลี่ยนเป็น
