ความต้องการ มีไหวพริบและอ้อมค้อม ทำไปนานๆ จะต้องเกิดผล” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“…” เขาไม่เข้าใจ
ความสุขก็คือความสุข ความโกรธก็คือความโกรธ แล้วจะแสดงมันออกมาไม่ได้หรือ!
“เจ้าคิดว่าอาจารย์ของเจ้าชอบเจ้าหรือฉู่เจี้ยนมากกว่า” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“ต้องเป็นฉู่เจี้ยนแน่นอนอยู่แล้ว เด็กนั่นประจบสอพลอเก่ง พอเห็นหน้าอาจารย์ที่ไรเขาก็ยิ้มหน้าบานออกมาทันที มีบ้างครั้งที่อาจารย์ลงโทษเขา เขายังมีความสุขไปเสียอีก คุกเข่าอย่างเต็มใจเชียวล่ะ!” เซี่ยผิงไหวถอนหายใจ
เขาไม่เหมือนกับฉู่เจี้ยน หากอาจารย์ลงโทษเขา เขาก็จะต้องเปลืองแรงอีกแล้วก็เลยมีความสุขไม่ไหวจริงๆ
“เจ้าคิดว่าฉู่เจี้ยนชอบถูกลงโทษอย่างนั้นหรือ” เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วถาม
“ไม่ชอบอยู่แล้ว” เซี่ยผิงไหวตอบอย่างไม่ลังเล
“ก็นั่นน่ะสิ เขาไม่ชอบแต่กลับแสดงตัวอย่างรู้มารยาทได้ นั่นก็เป็นความสามารถของเขา หากเจ้าสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ ต่อให้ต่อไปเจ้าเรียนไม่เก่งเท่าเขา แต่อาจารย์ก็จะชอบเจ้ามากกว่าอย่างแน่นอน” เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าการให้เหตุผลที่ไม่ถูกต้องของนางนี้ไม่เลวเลย
สอนให้น้องชายโง่เง่าของนางเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย
แม้ว่าฉู่เจี้ยนจะมีความทะเยอทะยาน แต่เขาก็เป็นบัณฑิตที่รู้ความ และที่เขาสุภาพมีมารยาทกับเซียวอวี้หรงไม่ใช่เพราะเขาทนได้ แต่เพราะเขาได้เรียนรู้แนวทางของขงจื๊อและเมิ้งจื๊อ เขามีความกตัญญูและชอบธรรมอยู่ในใจ
เพียงแต่ไม่ว่านางพูดเรื่องหลักการที่ยิ่
