อยถูกชะตากับเซี่ยผิงไหวนัก แต่หากจะให้พูดความจริงเขาก็ไม่กล้ายุ่งกับคนคนนี้ “คุณชายรองไม่พาพวกเราไป พวกเราเองก็ไม่กล้าจะเรียกร้องอะไร ที่นี่ก็มีสุรามีของว่าง ข้าก็อยากจะเชิญคุณชายรองมานั่งพูดคุยผูกมิตรกัน แต่นักพรตบ้านี่…”
“น่ารังเกียจไปหน่อย สวนแปดทิศนี่เป็นสถานที่ของบัณฑิต ไม่ได้เป็นสถานที่ให้นักพรตเข้ามาใช้ต้มตุ๋นหลอกลวงคน น่าจะให้คนจับโยนออกไปเสียเลยไม่ใช่หรือ” ติงเม่าเอ่ย
“เหลวไหล! ข้ายังเข้ามาได้ แล้วทำไมอาจารย์ป้าของข้าจะต้องถูกโยนออกไปด้วย” เซี่ยผิงไหวระเบิดโทสะออกมาทันที
“นางเป็นนักพรต โยนนางออกไปแล้วจะเป็นอะไร!” ติงเม่าตะคอกออกมา
แต่หลังจากที่เขาพูดจบก็เพิ่งจะสังเกตว่าเซี่ยผิงไหวพูดอะไรออกมา
อย่างไรก็ตามในเวลานั้นก็มีคนแอบสะกดรอยตามเซี่ยเฉียวมาตลอดทาง
เมื่อพวกเขาได้ยินที่ติงเม่าพูดก็ตกใจยิ่งนัก และรีบก้าวเข้าไปทันที
“พวกเจ้าทะเลาะอะไรกัน นี่คือปรมาจารย์โม่ศิษย์คนโตของอาจารย์หลีผู้เฒ่า พวกเจ้าอายุน้อยเท่านี้ แต่ทำกลับทำตัวไม่เคารพผู้อาวุโสอย่างนี้ได้อย่างไร ยังกล้าเอะอะโวยวายอีก!?”
“เป็นนักพรตแล้วอย่างไร แม้ว่าปรมาจารย์โม่จะเป็นนักพรต แต่กลับวาดภาพได้ยอดเยี่ยมนัก! พวกเจ้าเทียบไม่ติดเลย!”
ส่วนชื่อปรมาจารย์อวิ๋นเวยนั้น คนพวกนี้อยู่ข้างนอกจึงไม่ได้ยินด้วย
คนอื่นๆ เองก็พบว่าภาพวาดของนางใช้วิธีที่คล้ายกับปรมาจารย์อวิ๋นเวยอยู่บ้าง แต่เนื่องจากพวกเขาไม่ได้มองภาพวาดนานเท่าไรนัก จึ
