ผ่นฟ้าไปครึ่งหนึ่ง เจียงเจี่ยนเงยหน้ามองเขาทั้งขมวดคิ้วแน่น
“พวกเจ้ามีคุณสมบัติที่แข็งแกร่งจริงๆ โดยเฉพาะเจ้า เจ้าหนุ่มสามตา ทว่าในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมศิโรราบ ข้าก็ได้แต่ต้องส่งพวกเจ้าไปตาย จงสัมผัสกับพละกำลังของขั้นจักรวาลเถิด ชาตินี้พวกเจ้านับว่าตายอย่างไม่เสียดายแล้ว!” บุรุษอาภรณ์ม่วงมองลงมาที่เจียงเจี่ยนด้วยสายตาเย็นเยียบ
ผิงอันรุกเข้าไปอีกครั้งแต่ถูกเจียงเจี่ยนขวางเอาไว้ เขาดึงตัวผิงอันให้หันหลังหนีไป “ไม่ต้องสู้แล้ว รีบหนี!” เจียงเจี่ยนตะโกน ผิงอันพยักหน้า ทั้งสองคนเหินออกไปอย่างรวดเร็ว
บุรุษอาภรณ์ม่วงมองแผ่นหลังของพวกเขาขณะหนีไปพร้อมเผยรอยยิ้มเยาะ พึมพำว่า “ฟ้าดินเป็นกรงขัง พวกเจ้าจะหนีไปที่ใด” เขาโบกพัดในมือขวา ฟ้าดินเหินเข้าหาพวกเจียงเจี่ยนอย่างรวดเร็ว เป็นความเร็วที่เหนือกว่าพวกเขา ขณะที่กำลังเหาะเหินไปภาพจำลองฟ้าดินก็ยังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เจียงเจี่ยนหันหน้าไปมอง จำต้องผวาเหลือกำลัง เร็วเหลือเกิน! แม้เขาจะเหินไปอย่างสุดกำลังแต่ก็ยังถูกภาพจำลองฟ้าดินที่อยู่เบื้องหลังย่นระยะทางเข้ามาเรื่อยๆ ที่สาหัสกว่านั้นคือมีแรงดูดมหาศาลคอยดึงตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง หวังจะดูดกลืนเขาเข้าไปในภาพจำลองฟ้าดินนั้น ผิงอันก็ต้องกัดฟันแน่นเช่นกัน ทั้งสองเหาะเหินอยู่ข้างกัน
ในขณะที่เจียงเจี่ยนกำลังจะสิ้นหวัง ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นลำแสงแรงกล้าปรากฏขึ้นที่สุดปลายขอบฟ้าข้างหน้า และทวีความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ที
