่งในแผ่นดิน เขา…ไม่ขาดแคลนเงินทองอยู่แล้ว
เขาย่อมไม่สามารถเข้าใจพฤติกรรมตระหนี่ถี่เหนียวของศิษย์คนโตได้เลย
เขากระทั่งคิดว่าตนเองไม่มีลูกไม่มีครอบครัว มีแต่ศิษย์พวกนี้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น ต่อไปหากเขาตายไปแล้ว ทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่อยู่ในชื่อของเขาก็ต้องเป็นของศิษย์คนโตอยู่แล้ว ในเมื่อมีกองเงินกองทองรออยู่แล้ว แล้วเงินเล็กน้อยจากการขายภาพวาดจะไปสำคัญอะไร
“แค่ชื่อปลอมเท่านั้น ศิษย์น้องเซียวไม่ต้องยึดติดขนาดนั้นก็ได้…” โวยวายให้น้อยลงหน่อย ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไร นางก็ยังสามารถหลอกคนต่อไปได้
แต่เซียวอวี้หรงกำลังจะบ้าแล้ว
เขาไม่ได้ยินที่เซี่ยเฉียวพูดเลยแม้แต่น้อย เขาเริ่มจ้องมองที่ภาพวาดอย่างพินิจพิจารณาและเปรียบเทียบมันกับผลงานปรมาจารย์อวิ๋นเวยในความทรงจำของตนเอง
สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งนั้นค่อนข้างซับซ้อนเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นรัชทายาทจึงยังพอจะควบคุมตนเองให้สงบนิ่งได้อยู่
ส่วนเจียงจิ้นลู่กับซังโหยวในเวลานี้ไม่ต่างอะไรกับเซียวอี้หรงมากนัก
ทั้งคู่ดูไม่ค่อยเชื่อเท่าไร
ทั้งสามคนสุมหัวกันพินิจพิจารณาปรึกษาหารือ
เซี่ยเฉียวเห็นท่าทางเช่นนั้นของพวกเขาก็รู้สึกร้อนจนนั่งไม่ติด นางจึงหาโอกาสขออนุญาตอาจารย์พาเซี่ยผิงไหวเผ่นหนีไปเดินเล่นตรงอื่นในสวนสักพัก
สถานะของจ้าวเสวียนจิ่งนั้นพิเศษเกินไป ที่นี่มีคนมากมายเขาจึงไม่สามารถตามไปด้วยได้
“ตรงนี้คล้ายจริงๆ…”
“แค่คล้ายหรือ มันเหมือนกันเปี๊ยบเลยต่
